Sara en Liv – Suzan Hilhorst

Uitgelezen: Sara en Liv (2017) van Suzan Hilhorst

Een aangrijpend en teder boek, wars van vals sentiment,  over het verlies van haar twee baby dochtertjes.
Hoe kun je als moeder, als ouders van nog ’n zoontje met dit verlies omgaan.
Dit ongelooflijk  mooi en poëtisch boek van Suzan Hilhorst is er het antwoord op.
Ze beschrijft haar kennismaking, tijdens een verre reis, met haar geliefde Jens, hun leven samen, de vreugde van na een zoontje Nils,  het nu  zwanger zijn van ’n dochtertje. De liefde voor Sara en de lijdensweg als ze plotseling ernstig ziek wordt. De strijd om het leven van de baby te redden, wat uiteindelijk niet lukt.  Ze moeten de kleine Sara laten gaan.
Intens mooi en diepgaand vind ik hoe ze de hoofdstukken afwisselt vanuit haar belevenis en dan vanuit de beleving van Sara,  bijna sprookjesachtig!

De dokters verzekeren hen dat herhaling praktisch uitgesloten is, en als dochtertje Liv  geboren wordt is de vreugde groot,  maar ook vermengd met angst en het waakzaam zijn.
En terug slaat het noodlot toe.

Hoe kon dit twee maal gebeuren?
blz. 182…’Een paar maanden na haar dood tekende de geneticus de poppetjes van ons gezin op papier. Dat ergens in het DNA van onze dochters een gen moest zijn dat afweek, was met de dood van Liv bewezen. Nu moest dat gen nog gevonden worden.
Ik zag een moeder, een vader en daaronder een zoon en twee dochters. Zo stonden we dan toch nog met zijn vijven op een plaatje. Ze tekende het anonieme gen als een rondje en een kruisje en legde uit dat ieder mens van elk gen twee stuks heeft. 
De kans, ik glimlachte cynisch, was groot dat Jens en ik van het anonieme gen een foute en een goede variant hadden. Aan Sara en Liv hadden we allebei ons foute gen doorgegeven.’

Dit boek is een ode aan Sara en Liv, ze blijven altijd en overal aanwezig.
Wanneer ze als gezin in Zweden, het land van haar man zijn, en ze hun Nils zoontje op de heuvel  ziet spelen ziet ze ook haar twee meisjes spelen…
blz. 187…. ‘Ze spelen samen, onze kinderen, rennen door het bos en verstoppen zich achter de grote, oude bomen. De hele middag glijden ze uit op de smeltende sneeuw en volgen ze de jonge mieren in het gras. Hun stemmen galmen door het bos en vullen het met leven.’

Een boek waar je heel stil van wordt…

Blogger Jan, JKleest verwees ook naar het programma ‘Kijken in de ziel’, gesprekken over rouw met o.a. Suzan Hilhorst, dat ik kon terugkijken, waarvoor dank.

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/06/09/suzan-hilhorst-alleen-tegen-zwangere-vrouwen-lieg-ik-11003776-a1562188

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Mee van de Bib

Een bibliotheekbezoek is altijd heerlijk grasduinen tussen de rekken en koffie drinken in het leescafé…
’n poezendagboek mee van Remco Campert, ‘Contouren‘ van Rachel Cusk (omdat ik reeds haar boeken ‘Nasleep‘ en ‘Transit‘ las), ’n boek van Maggie O’Farrell (omdat ik  haar pas verschenen memoir  ‘Ik ben, ik ben, ik ben‘, dat nog niet beschikbaar is, wil lezen),  Walk trough walls  van Marina Abramovic en de verzamelde gedichten  van Tomas Tranströmer stonden op mijn lijst, maar ook drie boeken mee van schrijvers die ik nog niet ken: Alan Bennet, Suzan Hilhorst en Simone Van der Vlugt.

  • De ongewone lezer – Alan Bennett (een ode aan de literatuur)
  • Dagboek van een poes – Remco Campert
  • Sara en Liv – Suzan Hilhorst (autobiografie)
  • Contouren – Rachel Cusk  (roman)
  • Toen het donker werd – Simone van der Vlugt (thriller)
  • Hier moet het zijn – Maggie O’Farrell (roman)
  • De herinneringen zien mij – Tomas Tranströmer (verzamelde gedichten)
  • Walk trough walls – Marina Abramovic (over haar leven als kunstenares)