L… … Rutger Kopland

We zagen hondjes spelen op het gras
ik dacht aan jou, aan hoe het was
en hoe het worden zou, kijk:

vroeger dacht ik dat ik altijd, altijd
leven zou, net als mijn vader, wij
stonden te kijken zoals wij

nu en nu ik denk aan later, zijn
we gemaakt van tijd. O ja, jij
houdt nog van mij

en ik hou nog van jou, maar denk
al aan je terug en jij denkt wat
bedoelt hij toch. Kijk:

ik ga voorbij, je moet vergeten wat
ik zei, wie ik was, en weten dat
de hondjes blijven spelen op het gras.

Rutger Kopland

 

Advertenties

Tijd – Rutger Kopland

Tijd – het is vreemd, het is vreemd mooi ook
nooit te zullen weten wat het is

en toch, hoeveel van wat er in ons leeft is ouder
dan wij, hoeveel daarvan zal ons overleven

zoals een pasgeboren kind kijkt alsof het kijkt
naar iets in zichzelf, iets ziet daar
wat het meekreeg

zoals Rembrandt kijkt op de laatste portretten
van zichzelf alsof hij ziet waar hij heengaat
een verte voorbij onze ogen

het is vreemd maar ook vreemd om te bedenken
dat ooit niemand meer zal weten
dat we hebben geleefd

te bedenken hoe we nu leven, hoe hier
maar ook hoe niets ons leven zou zijn zonder
de echo’s van de onbekende diepten in ons hoofd

niet de tijd gaat voorbij, maar jij, en ik
buiten onze gedachte is geen tijd

we stonden deze zomer op de rand van een dal
om ons heen alleen wind

Rutger Kopland,
Uit: Over het verlangen naar een sigaret

I Traveled 1.8 Million Years To Be With You – Anne Duk Hee Jordan

https://www.beaufort2018.be/nl/i-traveled-18-million-years-be-you-2018
Zwerfstenen zijn niet inheems maar werden naar onze contreien gevoerd. Gedurende de laatste ijstijd, de Saale-ijstijd ongeveer 200.000 v. Chr., werden Scandinavische stenen meegevoerd in ijskappen die reikten van Scandinavië tot Nederland. Ook later, omstreeks de twaalfde tot de vijftiende eeuw, werden er stenen getransporteerd. Tal van uitheemse gesteenten kwamen in Brugge terecht, toen de stad deel uitmaakte van de Hanzeroute, een maritieme handelsroute die reikte van Estland tot Frankrijk. Ze werden gebruikt in monumenten, kerken en grafplaatsen.

De stem van een cello – Rutger Kopland

Waaraan het geluid van een cello doet denken

de cellist Widlund vertelde me dat
er in dit instrument iets huist – een stem
een al heel oude stem waarnaar je zoekt
als je speelt en die je herkent
als je haar vindt

misschien is het dat waarom ik moet denken
aan de oudste geluiden die ik ken, zoals
neuriën, zingen, kreunen, huilen

en ook aan de kleuren van een woud in de herfst
alsof je het heimwee hoort van de cello
naar zijn plek van herkomst

Rutger Kopland
Uit: ‘Wat water achterliet’,
2004

 

De chemie van de ziel – Rutger Kopland

De oudste geleerden al dachten dat
wij worden bewoond door de ziel

ergens moest ons lichaam zijn wat
het was maar dat tegelijkertijd ook niet zijn
iets onvoorstelbaars anders

harde wetenschap heeft nu laten zien
dat dit inderdaad zo is

met de mooiste machines is er gekeken
waar en wanneer onze moleculen veranderen
in zoiets vluchtigs als bijvoorbeeld
een gelukkige herinnering,

en waar en wanneer die herinnering
weer in de moleculen verdwijnt
op dezelfde plek op hetzelfde moment

en jawel: de beeldschermen bleven leeg
en de printers zwegen – duidelijker
bewijs is er niet.

Rutger Kopland
Uit: Over het verlangen naar een sigaret, 2001