De kunst van het crashen – Peter Verhelst

Uitgelezen De kunst van het crashen (2015) van Peter Verhelst, Prometheus

‘De kunst van het crashen is raadselachtig en wonderlijk en vraagt net als een droom om totale overgave’, schrijft Annick Vandorpe in haar recensie voor Cobra. (link)

Peter Verhelst schreef  dit boek in het jaar na zijn bijna fataal auto-ongeval. Bij het inhalen op de snelweg botste hij  met zijn Volvo op het wiel dat van een vrachtwagen rolde. Doorgaan met het lezen van “De kunst van het crashen – Peter Verhelst”

Advertenties

Mee van de Bib

Lang rondgeneusd, geprobeerd iets meer ontspannende boeken mee te brengen. Alhoewel: ‘Motel songs’, ‘Hun beloofde land’ en ‘De kunst van het crashen’ zijn het wel niet.

Leuke wandeling ook, zeedijk en strand maken zich op voor het zomersiezoen.

Meegebracht:

  • Motel SongsAuke Hulst  (over zijn Amerika reis, wint hiermee de Bob den Uyl prijs 2018)
  • Arctisch dagboekJelle Brandt Cortius  (klein dagboek over zijn liefde voor Rusland)
  • Vandaag ben ik een lege kartonnen doos – Remco Campert  (Columns)
  • Kleur van gelukThomas Verbogt  (roman)
  • Een onberispelijke manJane Gardam (roman)
  • Hun beloofde landIan Buruma (biografie, het  verhaal van zijn grootouders), later ‘Tokio mon amour’ lezen
  • De kunst van het crashen Peter Verhelst (autobiografie), later ‘Voor het vergeten’ lezen

 

Unster – Leonard Nolens

Gedichtendag!

Bij mijn favoriete boekhandel de bundel ‘Balans’ van Leonard Nolens gehaald met als geschenk voor gedichtendag ‘Wat ons had kunnen zijn’ van Peter Verhelst.
Dag kan niet meer stuk!

Unster

Bezat je nu maar een balans,
bij voorkeur zo’n fijne Romeinse,
om koudweg je ziel te gaan wegen van top
tot teen, totaal, je doden bijeen
in die op- en neergaande dans

van zo’n balans, de twistende sterfdag
van vader, en later, het doofstomme ziekbed
van moeder, de as van broer Paul
die je schoenen bestuift en de last
van je krimpende kennissenkring, de barst

in het hart van je vriendschap met Frans,
bezat je nu maar zo’n balans –
je blijft op je zestigste blind als de helder
ziende, voortdurend verspringende naald
van geen enkel, geen telbaar getal.

Leonard Nolens

https://meandermagazine.net/wp/2017/10/een-tussentijdse-balans/