Dit zou de aarde moeten zijn – Paul Snoek

Dit zou de aarde moeten zijn, een kamer
na Kerstmis nog naar dennennaalden ruikend
en drijvend in een meer van suikersneeuw;
daar, waar men alle harten kan te samen
binden en als mooiste bloemenruiker schenken
aan het schoonste jaar van deze eeuw.

Maar elk jaar heeft zijn oud gekende grillen
en bitterheden. Soms wat voor een ander
briljanten zijn, schijnt ons goedkope sneeuw.
Het enige waarin wij niet verschillen
is dat wij ouder worden en verlangen
‘Dit wordt het schoonste jaar van deze eeuw!’

Paul Snoek (1933-1981)

‘Het is hoog tijd dichter Paul Snoek weer aandacht te schenken’ schreef Yves T’Sjoen in Knack op 9 juli 2018.
Daarom dit mooi gedicht uit de vorige eeuw, voor een schoon nieuw jaar in deze eeuw.

Advertenties

Een goed najaar – Paul Snoek

In deze oude dichtbundel uit 1969 vond ik dit mooi najaarsgedicht van de veel te vroeg gestorven dichter Paul Snoek.
Zoals het toen was, nu is er de klimaatopwarming… 

De vruchten zijn verkocht.
De boeren betalen de pacht aan de Heren.
De vliegen vallen dood op tafel.

Het regent gulzig en de bieten glanzen.
De akkers verteren hun moederkoek
en stijf in de wolken nadert de winter.

Morgen koop ik zeven kannen olie
en een nieuwe bril om in het boek te lezen.
Deze winter ga ik nog niet dood.

Paul Snoek (1933-1981)
Uit: Paul Snoek: Gedichten 1954-1968

https://www.nederlandsepoezie.org/dichters/s/snoek.html

 

Zand – Paul Snoek

Zand, gedragen door de armen van alle andere zand,
als spieren op het lichaam van een worstelaar, gebald,
onvernielbaar en soepel.

Zand dat speelt in de wind en door de wind wordt bespeeld
met al de kleuren van de schaduw.

Zand, eenzame vlakte, mager en stokoud, lang als de
pijn en droog als de sterfte

of zand over zand over zand.

Paul Snoek
uit: Op de grens van land en zee (1963)