Zoals de zee zichzelf weerlegt – Herman de Coninck

Zoals de zee zichzelf weerlegt, nee, juist legt,
golf over golf, cliché over cliché,
als kaarten bij een patiencespel,
en zich weer opraapt en zich opnieuw legt;

zoals horizon slechts horizontaal
duldt, zo ver als je kunt kijken,
en zee tien keer per minuut verticaal wil,
zo luid als je kunt horen;

zoals water zwemt om zichzelf te kloppen
in de sprint, een arm zegevierend omhoogsteekt,
waarna nog een arm en nog een arm;
zoals alle water ter wereld zich haast
om aan te komen binnen de tijdslimiet
van de eeuwigheid: zo nu.

Herman de Coninck (1944-1997)
uit: Schoolslag
Verzamelde gedichten

 

Advertenties

Winter – Herman de Coninck

winter. je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.

en toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zo lang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
zo lang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck
uit: Zolang er sneeuw ligt.
Brugge: Orion. 1975

Rituelen

Wanneer ik ’s avonds lees, meestal horizontaal, brandt er ’n kaarsje ter herdenking aan alle dierbaren die er niet meer zijn.
Zoals ook de muziek van Arvo Part, op bijzondere dagen, dit herdenken versterkt en ze dichterbij brengt.
Zoals de dichter, die er zelf niet meer is, schreef:

Alles is ver. En de liefste dingen nog verder.
Maar door het verleden wordt het bij elkaar
gehouden, als schapen door een herder.

Herman de Coninck
uit: Met een klank van hobo,
Orion 1981