Mee van de Bib

Er was ’n vleugje lente in de lucht vanmorgen toen we naar de Bib wandelden.

Gisteravond lang gezocht in de internetcatalogus wat voorhanden was van mijn leeslijst. Meestal zijn gans recente boeken nog in bestelling, andere  zijn ofwel uitgeleend ofwel gereserveerd. Maar ik heb geduld, mijn beurt komt ook,  steeds vind ik wel ’n zestal boeken van mijn lijst.
Deze maal  ’n paar boeken wat zwaar op de hand, letterlijk en figuurlijk, twee dikke delen van Jeroen Brouwers: De laatste deur, over zelfmoord bij schrijvers, ’n ouder werk dat herwerkt en aangevuld werd.  Ik denk dat ik gewoon enkele selecties uit de boeken zal lezen.
Van Cory Taylor: Sterven, een levensverhaal.
Van Margaret Atwood: Het verhaal van de dienstmaagd, verscheen 32 jaren geleden reeds maar nu terug een groot succes, Margaret Atwood is een van mijn favoriete schrijfsters.
Verder van Bandi: De aanklacht, verhalen uit Noord Korea.
En een kunstboek van Eric Rinckhout: Magritte ontsluierd.

  • De laatste deur – deel 1 – Jeroen Brouwers
  • De laatste deur – deel 2 -Jeroen Brouwers (supplement)
  • Sterven, een levensverhaal – Cory Taylor
  • De aanklacht – Bandi
  • Het verhaal van de dienstmaagd – Margaret Atwood
  • Magritte ontsluierd – Eric Rinckhout

In het leescafé van de Bib vond ik op tafel een papiertje met deze mooie haiku:

Zonlicht op de dauw,
wit als rijm in de winter.-
Hoe vreemd mijn landschap.

de naam van de dichter was er niet bij vermeld.

Advertenties

De moord op Commendatore – Murakami

Het eerste boek dat ik van Murakami las was Norwegian Wood, toen wilde ik ze allemaal lezen.
Uitgelezen en genoten van deze beide nieuw boeken.  Een 36-jarige portretschilder gaat tijdens de scheiding van zijn vrouw een periode alleen op ’n berg wonen. Het huis is van de vader van zijn vriend, een beroemde Nihonga schilder, die dementeert en wegkwijnt in ’n verpleegtehuis.
Murakami schrijft repetitief over heel gewone dagelijkse en herkenbare handelingen die ’n vast stramien zijn in al zijn boeken:  opstaan, eten klaarmaken, naar muziek luisteren, boodschappen doen, gaan slapen, dromen… maar daarnaast overkomen zijn personages uitzonderlijke dingen.
De portretschilder wordt elke nacht op hetzelfde uur gewekt door het geklingel van ’n bel. Die bel zit blijkbaar in ’n put bij een tempel in het nabijgelegen bos.
Samen met een geheimzinnige zeer rijke buur,  die aan de overkant van de berg woont, kunnen ze de bel uit de put halen, daardoor wordt een Idea bevrijd die zich manifesteert  als de Commendatore, een figuur uit een op zolder verborgen schilderij.  Een heleboel gebeurtenissen wordt in gang gezet. Je moet je gewoon laten meenemen in zijn parallelle wereld. Murakami is ontspannend en bijna verslavend lezen, tegelijk ook ’n tegenwicht voor literatuur die inspanning vraagt.
Japan is ook ’n land en een cultuur die me heel erg  boeit.

https://www.nrc.nl/nieuws/2018/01/12/de-magie-van-murakami-is-nog-niet-weg-a1588044

https://japanobjects.com/features/nihonga

Gedichtendag

Bij mijn favoriete boekhandel de bundel ‘Balans’ van Leonard Nolens gehaald met als geschenk voor gedichtendag ‘Wat ons had kunnen zijn’ van Peter Verhelst.
Dag kan niet meer stuk!

Unster – Leonard Nolens

Bezat je nu maar een balans,
bij voorkeur zo’n fijne Romeinse,
om koudweg je ziel te gaan wegen van top
tot teen, totaal, je doden bijeen
in die op- en neergaande dans

van zo’n balans, de twistende sterfdag
van vader, en later, het doofstomme ziekbed
van moeder, de as van broer Paul
die je schoenen bestuift en de last
van je krimpende kennissenkring, de barst

in het hart van je vriendschap met Frans,
bezat je nu maar zo’n balans –
je blijft op je zestigste blind als de helder
ziende, voortdurend verspringende naald
van geen enkel, geen telbaar getal.

https://meandermagazine.net/wp/2017/10/een-tussentijdse-balans/

 

De familie Golden – Salman Rushdie

Uitgelezen: De familie Golden – Salman Rushdie

Dit boek wilde ik lezen geplaatst door het interview van Mark Schaevers met Salman Rushdie in Humo d.d. 5/09/2017
Met de  vorige romans van Salman Rushdie was ik niet vertrouwd.
De familie Golden gaat over een heel rijke Indiase vastgoedtycoon Nero die door onfrisse praktijken, met zijn drie zonen, vanuit India verhuist naar New York. Zijn vrouw kwam om bij de aanslagen in Mumbai van 2008.
Petya, ’n intellectuele autist en alcoholist, ontwerpt games,  Apu ontpopt zich als kunstenaar en halfbroer en nakomer Dionysus, afgekort D, is op zoek naar zijn genderidentiteit.
Er verschijnt ook een jonge vrouw en wat later ‘n  baby halfbroer waardoor de zonen zich bedreigd voelen.
De verteller van het verhaal is de jongeman René die bevriend raakt met Nero en zijn zonen en van plan is een film over de familie te maken.
Het verhaal zit vol verwijzingen naar geschiedenis, naar  keizer Nero, naar de Amerikaanse politiek van Obama tot Trump.
Uiteindelijk leiden alle verwikkelingen in dit  familiedrama tot de ondergang.
Het is ’n satirisch en complex boek, een rollercoaster die volledige concentratie vraagt.

‘De familie Golden is een spektakelstuk dat de grenzen doet vervagen tussen fantasie en werkelijkheid, verhaal en verteller, reality-tv en realiteit – de perfecte roman voor het tijdperk-Trump.’ staat op de achterkant van het boek.

https://www.demorgen.be/boeken/kuifje-en-de-indiase-gatsby-in-de-nieuwe-salman-rushdie-is-de-verteller-een-belg-ba322ca7/

https://www.volkskrant.nl/boeken/rushdies-roman-laat-zich-lezen-als-satire-op-politicus-die-nauwelijks-nog-te-persifleren-valt~a4512859/

Ingrid Jonker

De gedichten van Ingrid Jonker leerde ik jaren geleden kennen tijdens een poëziezomer in Watou.
Gerrit Komrij vertaalde haar gedichten uit het prachtige Afrikaans naar het Nederlands.
Henk van Woerden schreef in het nawoord een samenvatting over haar tragische leven.

Korreltjie korreltjie sand
klippie gerol in my hand
klippie gesteek in my sak
word korreltjie klein en plat

http://www.muurgedichten.nl/jonker.html

http://cobra.canvas.be/cm/cobra/boek/boek-recensie/1.994029

Hoor nu mijn stem – Franca Treur

Van Franca Treur las ik ook haar vorige boek ‘Een dorsvloer vol confetti’.

‘Hoor nu mijn stem’ heeft terug dezelfde thematiek, het gereformeerde geloof.

Een jonge vrouw keert terug naar het dorp in Zeeland  waar ze, na de dood van haar ouders,  opgroeide bij haar opa en oudtantes in een streng gereformeerde gemeenschap.Wanneer ze gaat studeren ontdekt  ze stilaan een andere wereld en ontworstelt ze zich aan dit geloof.

De roman heeft twee verhaallijnen, hoofdstukken waarin ze als jonge vrouw terug is in het dorp om voor de oudtantes te zorgen, in een  periode waarin ook haar eigen leven op een keerpunt staat, ze verliest haar geliefde én haar werk.
In de tweede verhaallijn reflecteert ze naar haar jeugd, hoe het was om als kind en meisje in deze gemeenschap op te groeien, hoe ze zich ervan losmaakte. Ze geeft vrouwen uit deze gemeenschap een stem.

Mooie psychologische roman. Voor mij kwam vooral deze streng gereformeerde geloofsgemeenschap onthutsend over.

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/10/13/waar-wereldvreemdheid-een-deugd-is-13472294-a1577076

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het huis aan het meer – Thomas Harding

Het verhaal over het houten huis op perceel nummer 101/7 en 101/8 aan de westoever van de Gross Glienicker See, aan de rand van Berlijn, kan je niet onberoerd laten.
Gebouwd in een welvarende periode na de Eerste Wereldoorlog door een vooraanstaande Joodse arts die er met zijn familie de zomers doorbracht.
De grootmoeder van de schrijver, Elsie, bracht er de zomers van haar kindertijd en jeugd door.

Het begon als een sprookje maar in de jaren dertig kwamen de donkere wolken van antisemetisme en jodenvervolging, waardoor de familie Alexander in augustus 1936  naar Engeland vluchtte om daar een nieuw leven op te bouwen.

Elsie’s kleinzoon Thomas Harding deed nauwkeurig onderzoek naar alle bewoners van het zomerhuis.  De adellijke landeigenaar die er wijn verbouwde en de grond verpachtte aan familie Alexander om er hun zomerhuis te bouwen. De gelukkige zomers tot  hun vlucht naar Engeland.  Het werd verhuurd aan een beroemde componist die lid werd van de NSDAP  om er zijn voordeel uit te halen. Tijdens de oorlog woonde er een weduwe met haar kinderen die na de oorlog, gedurende de DDR periode tot na de val van de muur, het huis moest delen met een Stasi informant.
Na diens overlijden woonden er ook krakers en tijdens de leegstand huisde een familie vossen in de kelder.

Thomas Harding bezocht het verwaarloosde huis voor het eerst in 2013 en ontdekte dat het toebehoort aan de gemeente en zou gesloopt worden voor een nieuwbouwproject, hij wilde het huis hiervan redden waarin hij uiteindelijk, met de hulp en steun van de bewoners van het dorp en zijn familie, slaagt.  Het huis aan het meer wordt nu als erfgoed erkend,  het Alexander huis wordt een huis van verzoening.
De geschiedenis van het huis en zijn bewoners omvat honderd jaar Duitse geschiedenis.

Thomas Harding schreef hiermee een bijzonder en boeiend boek, dat ook de restauratie van het Alexander huis ondersteunt.

Uitgeverij De Arbeiderspers 2017, vertaald door Mechtild Claessens.

https://historiek.net/een-bouwval-als-microkosmos-van-100-jaar-duitse-geschiedenis/70501/

https://alexanderhaus.org/

Tijd

Tijd – het is vreemd, het is vreemd mooi ook
nooit te weten wat het is

en toch, hoeveel van wat er in ons leeft is ouder
dan wij, hoeveel daarvan zal ons overleven

zoals een pasgeboren kind kijkt alsof het kijkt
naar iets in zichzelf, iets ziet daar
wat het meekreeg

zoals Rembrandt kijkt op de laatste portretten
van zichzelf alsof hij ziet waar hij heengaat
een verte voorbij onze ogen

het is vreemd maar ook vreemd mooi te bedenken
dat ooit niemand meer zal weten
dat we hebben geleefd

te bedenken hoe nu we leven, hoe hier
maar ook hoe niets ons leven zou zijn zonder
de echo’s van de onbekende diepten in ons hoofd

niet de tijd gaat voorbij, maar jij, en ik
buiten onze gedachten is geen tijd

we stonden deze zomer op de rand van een dal
om ons heen alleen de wind

Rutger Kopland
Uit: ‘Over het verlangen naar een sigaret’
Uitgeverij G.A. van Oorschot, Amsterdam 2001

 

 

Min Kym

Het autobiografische boek  Verloren – Een wonderkind zonder instrument – van Min Kym uitgelezen.
Ze begon op haar zesde viool te spelen en was een wonderkind. Ze schrijft hoe de cultuur van Zuid-Korea totaal gericht is op soms knellende familiebanden. Over haar opgroeien in het Verenigd Koninkrijk, welke impact het heeft op haar leven een wonderkind te zijn waar alles in het teken staat van het presteren, vioolspelen en optreden.
Op haar 21ste heeft ze haar eigen unieke Stradivarius, die ’n tien jaar later op een noodlottige dag op een treinstation gestolen wordt. Haar wereld stort in elkaar, zij en haar viool zijn één en ze is verloren. Het wordt een moeilijke zoektoch om haar leven terug op de rails te krijgen maar uiteindelijk lukt het haar.  Ze beseft dat ze zelf ook naïef was, zich teveel liet beïnvloeden en zaken verkeerd inschatte die dan nadelig voor haar uitpakten.
Met dit boek schrijft deze nare periode van zich af.

http://www.hollandsdiep.nl/boek/?T_ID=9326