De Eskimo’s hebben wel duizend woorden voor sneeuw – Willem Wilmink

Een woord voor de sneeuwvlok die smelt in je oor,
dat dan jeuken gaat,
een woord voor het sneeuwen, de hele dag door,
in de stille straat.

Een woord voor de sneeuw in de ruit van je klas
als het sneeuwen ging,
een woord voor de sneeuw op de kraag van je jas
van je lieveling.

De Eskimo’s hebben wel duizend woorden voor sneeuw.

Een woord voor de sneeuwvlok die laag in de laan
op en neer beweegt,
een woord voor de zielige sneeuw, als de ijsbaan
wordt schoongeveegd.

Een woord voor de sneeuw die je huid openhaalt
als de sneeuwjacht jaagt,
een woord voor de sneeuw, in lantarens verdwaald,
die om aandacht vraagt.

De Eskimo’s hebben wel duizend woorden voor sneeuw.

Een woord voor de sneeuw van de sneeuwman, die kijkt
of er niets aan schoort,
terwijl toch iedereen duidelijk blijkt
dat hij kleiner wordt.

Een woord voor je moeder, een woord in een traan,
want wat wordt ze klein.
Tot ze net als de sneeuwman is overgegaan
in zonneschijn.

Willem Wilmink

Uit: Het beloofde land

Advertenties

Sneeuw – Adriaan Morriën

Het sneeuwt, niet jachtig, eerder tastend,
alsof het wit naar zwarte plekken zoekt.
Maar heel het landschap ligt al volgeboekt.
De dag staat zwaarbepakt om te vertrekken.

De bomen dromen rechtop in de sneeuw,
verwonderd en in hun verwondering verrast.
De vorst heeft ieder takje afgetast.
Het is windstil, er valt niets te ontdekken.

De laatste vlokken vallen, in de lucht
zweeft al wat zonlicht, geel en droog.
En vogels, eerstgeborenen van het oog,
haasten zich om de schade te herstellen.

Adriaan Morrien
uit Verzamelde gedichten,  1994

Dit zou de aarde moeten zijn – Paul Snoek

Dit zou de aarde moeten zijn, een kamer
na Kerstmis nog naar dennennaalden ruikend
en drijvend in een meer van suikersneeuw;
daar, waar men alle harten kan te samen
binden en als mooiste bloemenruiker schenken
aan het schoonste jaar van deze eeuw.

Maar elk jaar heeft zijn oud gekende grillen
en bitterheden. Soms wat voor een ander
briljanten zijn, schijnt ons goedkope sneeuw.
Het enige waarin wij niet verschillen
is dat wij ouder worden en verlangen
‘Dit wordt het schoonste jaar van deze eeuw!’

Paul Snoek (1933-1981)

‘Het is hoog tijd dichter Paul Snoek weer aandacht te schenken’ schreef Yves T’Sjoen in Knack op 9 juli 2018.
Daarom dit mooi gedicht uit de vorige eeuw, voor een schoon nieuw jaar in deze eeuw.

Storm – Johanna Kruit

We werden wakker van de wind.
De lucht stond in lichterlaaie.
De wolken stoven de hemel voorbij.
Verjaagd door het grote waaien.

We sprongen uit bed want de wereld liep weg.
We moesten hem in gaan halen.
De vogels vlogen als gekken voorop.
Wij renden om niet te verdwalen.

De bliksem sloeg gaten in de nacht.
Wij lachten om niet te gaan huilen.
Daarna heeft iemand ons vleugels gebracht.
En konden we eindelijk schuilen.

Johanna Kruit

Storm vandaag, Home Sweet Home, alhoewel het hier behoorlijk kraakt en piept…

foto: eigen archief

Notitie – Wisława Szymborska

Leven is de enige manier
om met bladeren begroeid te raken,
op het zand naar adem te happen,
op vleugels proberen op te vliegen;

om hond te zijn
of hem over zijn gladde vacht te aaien;

om pijn te onderscheiden
van alles wat geen pijn is;

om zich in gebeurtenissen te bevinden,
zich in een uitzicht te verbergen,
naar de kleinst mogelijke vergissing te speuren.

Een uitzonderlijke kans
om je even te herinneren
waarover werd gesproken
toen de lamp niet brandde

en om ten minste eenmaal
over een steen te struikelen,
in een of andere regen nat te worden,
je sleutels kwijt te raken in het gras;

en een vonkje in de wind na te kijken;

en zonder ophouden iets belangrijks
niet te weten.

Wisława Szymborska (1923-2012)
Uit: Einde en begin – Verzamelde gedichten
bundel ‘Het moment’ (2002)
vertaling Gerard Rasch.

Jiddish – Judith Herzberg

Mijn vader zong de liedjes
die zijn moeder vroeger zong
later voor mij, die ze half verstond.

Ik zing dezelfde woorden weer
heimwee fladdert in mijn keel
heimwee naar wat ik heb.

Zing voor mijn kinderen
wat ik zelf niet versta
zodat zij later, later?

Voor de rozen verwelkt zijn
drinken wij al het bloemenwater.

Verdrietige intieme taal
het spijt me dat je in dit hoofd
verschrompelde.
Het heeft je niet meer nodig
maar het mist je wel.

Judith Herzberg (1934)
uit: Beemdgras (1968)

Judith Herzberg, graag gelezen dichteres, ontvangt vandaag uit handen van koning Willem-Alexander de Prijs der Nederlandse Letteren .

GOLDBERGVARIATIES – Stefan Hertmans

Dat we de lichtheid hadden
om handen rond muziek te vouwen –
bedachtzaamheid die uit een fuga straalt
en ons beschermt omdat we iets beschermen.

Er zijn dingen die je niet kunt leren.
Ze volgen ons als trouwe honden,
de zachte enkelbijters van
stemming en humeur.

Daar doen we het niet om,
we weten het, we zwijgen
en de variaties jubelen
de jaren door.

Hoe vaak beseft een mens wat blijvend is,
die fractie van verbeelding?
En toch – een glimp van een klavier
bij avond door een open raam,

een flard van stemmen in de mist,
en alles is weer open.

Stefan Hertmans
Uit: De val van vrije dagen, 2010

VOOR WOUT – Bernard Dewulf

Dag Wout, dag jongen, dag onbekende,

Ik weet niet wie je bent maar je kroop in de ziel
vanaf het moment dat je in de krant op het strand van Oostende
was gevonden. Vondeling in de branding,
vijf dagen oud, levenloos in de koude oktober van 2007.
Men schreef dat je moeder je had ‘gedumpt’. Zoals afval.
Ik was doof voor zoveel slecht geloof.
Maar niemand die het wist en nog altijd niemand die het weet.
Je vertoonde geen sporen van geweld, je was compleet, dat is al iets.
De zee is niet om te lachen.
Misschien was je, omgekeerd, uit de duinen gekomen,
recht uit een radeloze schoot en overgelaten aan het wassend water.
Niemand die het wist en nog altijd niemand die het weet. Doorgaan met het lezen van “VOOR WOUT – Bernard Dewulf”

Wat het is – Was es ist – Erich Fried

Het is onzin
zegt het verstand
Het is wat het is
zegt de liefde

Het is tegenslag
zegt de berekening
Het is alleen maar pijn
zegt de angst
Het is uitzichtloos
zegt het inzicht
Het is wat het is
zegt de liefde

Het is belachelijk
zegt de trots
Het is lichtzinnig
zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk
zegt de ervaring
Het is wat het is
zegt de liefde

Erich Fried (1921-1988)
(vertaling Geert van Istendael)

Es ist Unsinn
sagt die Vernunft
Es ist was es ist
sagt die Liebe

Es ist Unglück
sagt die Berechnung
Es ist nichts als Schmerz
sagt die Angst
Es ist aussichtslos
sagt die Einsicht
Es ist was es ist
sagt die Liebe

Es ist lächerlich
sagt der Stolz
Es ist leichtsinnig
sagt die Vorsicht
Es ist unmöglich
sagt die Erfahrung
Es ist was es ist
sagt die Liebe

Erich Fried  (1921-1988)