De laatste deur – Jeroen Brouwers

Niet uitgelezen: De laatste deur van Jeroen Brouwers

De laatste deur, over zelfmoord bij schrijvers,  verscheen in 1983, deze herziene editie van 2017 is de vijfde druk.

Enkel wat gegrasduind in dit lijvige meesterwerk van Jeroen Brouwers, die overigens ruim vertegenwoordigd is in mijn boekenkast.
Ik las hoofdstukken over Lucrèce Van Hecke, Dirk De Witte, Nanne Tepper, Jotie ’t Hooft, Wim Brands, Joost Zwagerman…
Maar het onderwerp ‘zelfmoord’ was me te somber om het ganse boek te lezen. Zoveel begenadigde mensen die het leven opgeven.
Dit is ook geen boek is om zo maar even te ontlenen bij de Bib, het vraagt tijd en aandacht, er af en toe in lezen, een boek dat je best zelf in je boekenkast hebt.
Maar dan voor de lezer die alle zelfmoorden bij schrijvers beter kan verteren…
Dus De laatste deur gaat grotendeels ongelezen terug naar de Bib.
Van andere boeken van de meester schrijver steeds genoten, als laatste kocht ik ‘Het hout’ over mishandelingen in een kostschool, won de ECI-Literatuurprijs en wordt ook verfilmd.

https://klara.be/jeroen-brouwers-de-laatste-deur

https://www.demorgen.be/cultuur/jeroen-brouwers-het-hout-uitmuntend-gecomponeerd-b9d8280d/

 

Advertenties

De aanklacht – Bandi

Uitgelezen: De aanklacht van Bandi – Verboden verhalen, uit Noord-Korea gesmokkeld.

Bandi is niet de echte naam van de schrijver, hij bekleedt nog een functie binnen het systeem.
In het nawoord wordt uitgelegd hoe de verhalen via via het land uitgesmokkeld werden en in Zuid-Korea gepubliceerd.

De bundel bevat zeven schrijnende, aangrijpende verhalen die allen getuigen van:
-dictatuur
-angst
-repressie
-armoede
-honger
-spanning
-onvrijheid
-onrecht
-verplicht lachen maar vanbinnen huilen…

Ik las vroeger ‘Vlucht uit kamp 14′ van Blaine Harden, over de gruwelen in de kampen, hij kon ontsnappen en het navertellen.
Dit gaat over het  leven van gewone mensen die geen stem hebben, in een onwezenlijke wereld die wij ons niet kunnen voorstellen, voortdurend bespioneerd en in de gaten gehouden worden.
Noord-Korea komt tegenwoordig vaak in het nieuws door de onenigheid tussen Trump en Kim Jong-un over raketten, de bevolking zelf is hier slachtoffer van.
Nu is er ook de deelname aan de Olympische Winterspelen in Zuid-Korea, de uitnodiging aan de president van Zuid-Korea voor een bezoek aan Noord-Korea brengt misschien ’n kleine opening.

https://www.amboanthos.nl/boek/de-aanklacht/

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/09/22/in-noord-korea-wonen-ook-mensen-13095586-a1574383

Sterven, een levensverhaal – Cory Taylor

Uitgelezen: Sterven, een levensverhaal van Cory Taylor. (1955-2016)
Dit kleine boekje heeft me echt ontroerd.  Het stond op mijn lijst door de recensie van Kathy Mathys in De Standaard der Letteren d.d. 7 april 2017.
Het is ’n moedige getuigenis over haar ziekte en naderende dood.
Ze schrijft over haar schrik, haar angsten en emoties, hoe ze een poeder kocht om haar leven in het uiterste geval, zonder enige hulp, zelf te beëindigen, in Australië is geen euthanasiewet. Ze verwijst expliciet naar landen als België en Nederland, waar deze mogelijkheid wel bestaat.
Na een eerste melanoom in haar knie en behandelingen werden haar nog ’n tiental relatief goede jaren gegund tot, na nog een hersenoperatie, de kanker helemaal uitgezaaid was.
Er wordt hulp geboden van een psychologe en een boedhistische non met wie ze een goede band krijgt. Zijzelf is niet gelovig en dit levert pittige gesprekken op.
Ze is fier over haar loopbaan, eerst als scenarioschrijfster, maar eigenlijk wilde ze altijd al boeken schrijven en kreeg dit ook voor mekaar, voor ‘Me And Mr. Booker‘  kreeg ze  de Commonwealth Book Prize, Pacific Region 2012 en ’n paar jaar nadien publiceerde ze My Beautiful Enemy.

Ze vertelt over haar man Shin en hun twee zonen.  Over haar liefde voor Japan en het dorp Arita waar ze ook gedeeltelijk wonen, waarnaar Shin waarschijlijk terug zal gaan:
Ik zei tegen de non dat Shin, die schilder is, had besloten naar Arita te verhuizen omdat het hem een mooi idee leek op porcelein te schilderen in plaats van op vergankelijk materiaal zoals papier of doek. Arita ligt bezaaid met porceleinscherven, waar je ook kijkt’
Blz. 48 Sterven, een levensverhaal

Haar familie komt ruim aan bod, het opgroeien met ’n moeilijke vader die piloot was en het steeds verhuizen naar andere plaatsen,  haar ouders die scheidden na 30 jaar huwelijk, de  soms knellende familiebanden. Haar  beide ouders waren dement toen ze stierven, dit zal me toch bespaard blijven denkt ze.

Wat ze zal missen: blz. 53-54:
Het kort antwoord op de vraag wat ik het meest zal missen is Shin, de man met wie ik eenendertig jaar ben getrouwd, en de gezichten van mijn kinderen.
Het lange antwoord is de wereld en alles wat erbij hoort: de wind, de zon, de regen, de sneeuw en alles eromheen. Ook zal ik het missen dat ik er niet ben om te zien wat er komen gaat, hoe de dingen verder gaan, of het leven van mijn kinderen net zo gelukkig zal zijn als het mijne.
Maar het sterven zal ik niet missen. Dat is verreweg het zwaarste wat ik ooit gedaan heb, en ik zal blij zijn als het voorbij is.’

Cory Taylor werd 61 jaar en stierf in 2016 kor na de publicatie van dit boek, een mooi en verstillend memoir.

‘Een secure en ontroerende memoir over de willekeur van familie, een bewonderenswaardig intellectueel antwoord op de willekeur van leven en dood. We mogen allemaal hopen dat we zo levendig kunnen terugkijken en zo nadenkend vooruit, als we zover zijn.’
Julian Barnes

‘Dit kleine krachtige boek biedt een zuiver contact met het einde van het leven: met moed en een helder hoofd zoekt de auteur woorden om ons naar stilte te leiden.’
Hilary Mantel

http://www.standaard.be/cnt/dmf20170406_02821594

http://www.smh.com.au/comment/obituaries/cory-taylor-miles-franklinnominated-novelist-whose-last-work-was-dying-a-memoir-20160708-gq1duc.html

 

Ingrid Jonker

De gedichten van Ingrid Jonker leerde ik jaren geleden kennen tijdens een poëziezomer in Watou.
Gerrit Komrij vertaalde haar gedichten uit het prachtige Afrikaans naar het Nederlands.
Henk van Woerden schreef in het nawoord een samenvatting over haar tragische leven.

Korreltjie korreltjie sand
klippie gerol in my hand
klippie gesteek in my sak
word korreltjie klein en plat

http://www.muurgedichten.nl/jonker.html

http://cobra.canvas.be/cm/cobra/boek/boek-recensie/1.994029

Het huis aan het meer – Thomas Harding

Het verhaal over het houten huis op perceel nummer 101/7 en 101/8 aan de westoever van de Gross Glienicker See, aan de rand van Berlijn, kan je niet onberoerd laten.
Gebouwd in een welvarende periode na de Eerste Wereldoorlog door een vooraanstaande Joodse arts die er met zijn familie de zomers doorbracht.
De grootmoeder van de schrijver, Elsie, bracht er de zomers van haar kindertijd en jeugd door.

Het begon als een sprookje maar in de jaren dertig kwamen de donkere wolken van antisemetisme en jodenvervolging, waardoor de familie Alexander in augustus 1936  naar Engeland vluchtte om daar een nieuw leven op te bouwen.

Elsie’s kleinzoon Thomas Harding deed nauwkeurig onderzoek naar alle bewoners van het zomerhuis.  De adellijke landeigenaar die er wijn verbouwde en de grond verpachtte aan familie Alexander om er hun zomerhuis te bouwen. De gelukkige zomers tot  hun vlucht naar Engeland.  Het werd verhuurd aan een beroemde componist die lid werd van de NSDAP  om er zijn voordeel uit te halen. Tijdens de oorlog woonde er een weduwe met haar kinderen die na de oorlog, gedurende de DDR periode tot na de val van de muur, het huis moest delen met een Stasi informant.
Na diens overlijden woonden er ook krakers en tijdens de leegstand huisde een familie vossen in de kelder.

Thomas Harding bezocht het verwaarloosde huis voor het eerst in 2013 en ontdekte dat het toebehoort aan de gemeente en zou gesloopt worden voor een nieuwbouwproject, hij wilde het huis hiervan redden waarin hij uiteindelijk, met de hulp en steun van de bewoners van het dorp en zijn familie, slaagt.  Het huis aan het meer wordt nu als erfgoed erkend,  het Alexander huis wordt een huis van verzoening.
De geschiedenis van het huis en zijn bewoners omvat honderd jaar Duitse geschiedenis.

Thomas Harding schreef hiermee een bijzonder en boeiend boek, dat ook de restauratie van het Alexander huis ondersteunt.

Uitgeverij De Arbeiderspers 2017, vertaald door Mechtild Claessens.

https://historiek.net/een-bouwval-als-microkosmos-van-100-jaar-duitse-geschiedenis/70501/

https://alexanderhaus.org/

Min Kym

Het autobiografische boek  Verloren – Een wonderkind zonder instrument – van Min Kym uitgelezen.
Ze begon op haar zesde viool te spelen en was een wonderkind. Ze schrijft hoe de cultuur van Zuid-Korea totaal gericht is op soms knellende familiebanden. Over haar opgroeien in het Verenigd Koninkrijk, welke impact het heeft op haar leven een wonderkind te zijn waar alles in het teken staat van het presteren, vioolspelen en optreden.
Op haar 21ste heeft ze haar eigen unieke Stradivarius, die ’n tien jaar later op een noodlottige dag op een treinstation gestolen wordt. Haar wereld stort in elkaar, zij en haar viool zijn één en ze is verloren. Het wordt een moeilijke zoektoch om haar leven terug op de rails te krijgen maar uiteindelijk lukt het haar.  Ze beseft dat ze zelf ook naïef was, zich teveel liet beïnvloeden en zaken verkeerd inschatte die dan nadelig voor haar uitpakten.
Met dit boek schrijft deze nare periode van zich af.

http://www.hollandsdiep.nl/boek/?T_ID=9326