R.I.P. Anneke Grönloh 1942-2018

R.I.P. Anneke, uit nostalgie..

https://nos.nl/artikel/2250617-tieneridool-anneke-gronloh-zong-door-tot-het-niet-meer-ging.html

 

Advertenties

Rode wijn – Bram Vermeulen

Vanmorgen bij het ontwaken het eerste wat ik hoorde op de radio, BramVermeulen (1946-2004), bevlogen troubadour…

Het bed is ’s nachts maar half beslapenDe helft van m’n boeken nam ze mee
De helft van m’n salaris is ruim voldoende
Slapen doe ik nu voor twee
De platen waren allemaal van mij
Ik draai ze net zo hard ik kan
De televisie mocht ze houden
Alsof ik niet zonder kan

Wat een bestaan, wat een luizeleven
Het kan niet stuk, wat een geluk

Rode wijn, rode wijn
Kom laat ons vrolijk zijn
Ik drink me elke avond een beroerte
Eten heb ik weken niet gedaan
Ik pis weer net als vroeger in de wasbak
Slapen doe ik met m’n kleren aan.

Ik ben niet meer gewend aan stilte
En zeker niet zo lang
De vrijheid die ik terug wou hebben
Maakt me eigenlijk bang
Toch is het niet dat ik haar mis
’t Is ongewoon nog even
Niemand, niemand heeft zich vergist
’t Is wennen aan m’n eigen leven
Een keuken vol met vuile glazen
Het kan alleen maar beter gaan,
Wie heeft er meubels of gordijnen nodig
Ik begin van voor af aan

Marieke – Jacques Brel

Vanmorgen bij het ontwaken gehoord op de radio…

Ay Marieke Marieke je t’aimais tant
Entre les tours de Bruges et Gand
Ay Marieke Marieke il y a longtemps
Entre les tours de Bruges et Gand

Zonder liefde warme liefde
Waait de wind de stomme wind
Zonder liefde warme liefde
Weent de zee de grijze zee
Zonder liefde warme liefde
Lijdt het licht het donk’re licht
En schuurt het zand over mijn land
Mijn platte land mijn Vlaanderland…

Read more: Jacques Brel – Marieke Lyrics | MetroLyrics

De stem van een cello – Rutger Kopland

Waaraan het geluid van een cello doet denken

de cellist Widlund vertelde me dat
er in dit instrument iets huist – een stem
een al heel oude stem waarnaar je zoekt
als je speelt en die je herkent
als je haar vindt

misschien is het dat waarom ik moet denken
aan de oudste geluiden die ik ken, zoals
neuriën, zingen, kreunen, huilen

en ook aan de kleuren van een woud in de herfst
alsof je het heimwee hoort van de cello
naar zijn plek van herkomst

Rutger Kopland
Uit: ‘Wat water achterliet’,
2004