Min Kym

Het autobiografische boek  Verloren – Een wonderkind zonder instrument – van Min Kym uitgelezen.
Ze begon op haar zesde viool te spelen en was een wonderkind. Ze schrijft hoe de cultuur van Zuid-Korea totaal gericht is op soms knellende familiebanden. Over haar opgroeien in het Verenigd Koninkrijk, welke impact het heeft op haar leven een wonderkind te zijn waar alles in het teken staat van het presteren, vioolspelen en optreden.
Op haar 21ste heeft ze haar eigen unieke Stradivarius, die ’n tien jaar later op een noodlottige dag op een treinstation gestolen wordt. Haar wereld stort in elkaar, zij en haar viool zijn één en ze is verloren. Het wordt een moeilijke zoektoch om haar leven terug op de rails te krijgen maar uiteindelijk lukt het haar.  Ze beseft dat ze zelf ook naïef was, zich teveel liet beïnvloeden en zaken verkeerd inschatte die dan nadelig voor haar uitpakten.
Met dit boek schrijft deze nare periode van zich af.

http://www.hollandsdiep.nl/boek/?T_ID=9326

Advertenties

Rituelen

Wanneer ik ’s avonds lees, meestal horizontaal, brandt er ’n kaarsje ter herdenking aan alle dierbaren die er niet meer zijn.
Zoals ook de muziek van Arvo Part, op bijzondere dagen, dit herdenken versterkt en ze dichterbij brengt.
Zoals de dichter, die er zelf niet meer is, schreef:

Alles is ver. En de liefste dingen nog verder.
Maar door het verleden wordt het bij elkaar
gehouden, als schapen door een herder.

Herman de Coninck
uit: Met een klank van hobo,
Orion 1981