Zwarte bladeren – Maja Wolny

Uitgelezen: Zwarte bladeren van Maja Wolny

Dit is blijkbaar de derde roman van de Poolse schrijfster Maja Wolny, voor mij was het een eerste kennismaking.

Wel hebben we haar eenmaal ontmoet, als een gedreven directeur van het NAVIGO Visserijmuseum, tijdens een tentoonstelling.  Ze nam daar trouwens ontslag om zich volledig aan het schrijven te wijden.

Zwarte bladeren boeit en leest vlot.
Er zijn twee verhaallijnen, de hoofdstukken wisselen af.

Er is de fotografe Julia, in de periode voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog en er is 65 jaar later de historica Weronica in Kielce wiens 10-jarige dochter verdwijnt.

Voor het personage Julia heeft Maja Wolny zich gebaseerd  op Julia Pirotte (1908-2000), een Pools-Belgische Joodse fotografe. Ze vluchtte in 1934 uit Polen naar haar zuster Mindla in Parijs,  kwam van daar naar België en zocht bescherming bij het Rode Kruis. Ze huwde er met Jean Pirotte een militante strijder, wat haar bescherming bood en volgde een opleiding als fotografe.

De schrijfster deed onderzoek en raadpleegde talrijke archieven i.v.m. Julia Pirotte.

In 1940, na de Duitse bezetting en de aanhouding van haar man Jean gaat Julia in Marseille wonen, haar strandreportages zijn haar dekmantel voor haar werk voor het Franse verzet. Ze verneemt tijdens de oorlog het overlijden van Jean Pirotte. Ook haar zus wordt gevangengenomen en weggevoerd, ze ziet haar nooit meer terug. Haar broer komt om in een goelag kamp.

Zijzelf overleeft de oorlog en keert terug naar haar geboorteland Polen, krijgt er een vaste aanstelling bij een krant.

In 1946 is er in Kielce een pogrom waar 42 Joden omkomen. Een kleine jongen was vermist en men geloofde dat hij door Joden vermoord werd. De burgers nemen het recht in eigen hand. Julia wordt erheen gestuurd als verslaggeefster.  Zij vereeuwigt  in foto’s de nasleep van deze gebeurtenissen. Er blijven echter veel vragen.
Ze bezoekt ook haar geboortedorp.

De tweede verhaallijn vertelt over de historica Weronica die in Kielce doceert en onderzoek doet naar de relaties met Joden. Elk jaar wordt in Kielce een herdenking gehouden voor de slachtoffers van de pogrom  65 jaar eerder.

Rond die periode verdwijnt haar dochter en  de vraag rijst of dit kan te maken hebben met haar onderzoek, De gevoelens laaien terug hoog op.  De verdwijning van een kind  laat niemand onberoerd.  Ook de gebeurtenissen in het verleden blijven gevoelig liggen.  Het wantrouwen blijft. Zelf heeft ze het moeilijk met haar eigen verleden, met daden die haar ouders tijdens de oorlog stelden.

De twee verhaallijnen worden mooi met elkaar verweven.
Voor mij zijn de gedeeltes over Julia Pirotte het meest boeiend, omdat het gaat over een echte geschiedenis, over een oorlog en al zijn wreedheden.
De schrijfster vermeldt in het nawoord dat zij zich in de roman ook  t.o.v. van het personage Julia literaire vrijheden veroorloofde. Het is en blijft een roman.

Maar het zette me er wel toe aan om op zoek te gaan naar de echte  Julia Pirotte.

Een boeiend, graag gelezen boek!

https://www.trouw.nl/home/een-zwarte-bladzijde-uit-de-poolse-geschiedenis-wat-gebeurde-er-in-kielce-~ac4d31c0/

https://www.icp.org/browse/archive/constituents/julia-pirotte?all/all/all/all/0

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Dag der zielen – Mike McCormack

Uitgelezen: Dag der zielen  –  Mike McCormack (2016)

de klok
de klok als
de klok horen als
de klok horen als ik hier sta
de klok die wordt gehoord als ik hier sta
hem horen slaan in het grijze licht van deze
morgen, middag of avond
god mag het weten
deze grijze dag als ik hier sta en
luister naar die klok midden op de dag, de midden op de
dag-klok, de Angelus klok midden op de dag, luiden in het grijze
licht naar
hier
als ik in de keuken sta
deze klok hoor luiden
die blijft haken in mijn hart en
de hele wereld samentrekt
tot het hier en nu
bleek en buiten adem na van ver te zijn gekomen om in
deze keuken te staan…’

Een poëtisch begin dat telt.

Het boek is opgebouwd uit één lange zin, een kralensnoer van mooie aaneengeregen woorden, een melancholische elegie 270 bladzijden lang, die je totaal inpalmt. Er zijn geen hoofdstukken, als leestekens alleen komma’s, maar met insprongen creëert de schrijver alinea’s.
Het ganse boek is doorademd van de Ierse geest.

Marcus Conway, een katholieke Ier van middelbare leeftijd, civiel ingenieur in het dorp Louisburgh in het West-Ierse graafschap Mayo, zit op 2 november, Allerzielendag, aan zijn keukentafel te wachten op zijn vrouw Maired, ze was zo attent om  twee kranten voor hem klaar te leggen. Hij luistert naar de Angelus klok en overdenkt zijn leven, de fouten die hij maakte.

Maired is lerares en een zeer plichtbewuste vrouw.
Zijn dochter Agnes en zoon Darragh zijn het huis uit.

Zijn ouders hadden een boerderij en als kind keek hij op naar zijn vader, een wijze vooruitziende man, die een tractor uit elkaar kon halen, insmeren en terug in elkaar zetten. Hij zag hierin ook de hand van God. Na de dood van zijn moeder vereenzaamt de oude man en verwaarloost zichzelf, laat niemand nog toe in zijn leven.

Voor zijn huwelijk was Marcus ’n paar jaar seminarist, wou priester worden, wat hem uiteindelijk niet lag. Hij begon een studie civiel ingenieur bouwkunde.
Hij kon indruk maken op Maired, een zeer intellectuele vrouw.
Maar in het begin van hun huwelijksleven, tijdens een congres in Praag, kon hij de verleiding niet weerstaan en was zijn vrouw ontrouw, wat hen bijna uit elkaar dreef.  Ze was zwanger van hun eerste kind, vertrok weer naar haar vader. Hij deed alle moeite om haar terug te winnen. En op een dag stond ze daar terug in de keuken, haar valiezen naast haar.  Ze maakten afspraken en na de geboorte van dochter Agnes stortten ze zich met al hun liefde op de opvoeding van hun kinderen, Agnes en hun zoon Darragh die 18 maanden later geboren werd.

De kinderen groeiden op, Agnes wordt kunstenares en Darragh maakte geen enkele studie af, verblijft in Australië waar hij rondreist en klusjes uitvoert. Af en toe skypet hij met zijn ouders.
Agnes en Darragh weten dat hij in zijn jonge jaren priester wou worden en plagen hem hier vaak mee.
Het huwelijk is geen onverdeeld succes, was niet altijd wat hij verwachtte. Maar nu ze weer met hun twee leven komen ze terug dichter bij elkaar.

Maar Marcus is tobberig en blijft zich altijd zorgen maken om zijn kinderen, ook op zijn werk loopt niet alles van een leien dak. Hij moet als bouwkundig ingenieur zorgen dat openbare werken perfect uitgevoerd worden. Er is corruptie door aannemers en de politiek die zich erin mengt. Hij voelt zich medeverantwoordelijk. Ook de crisis speelt ’n rol. Het geld is er niet meer, er moet bespaard worden, een crisis die niet alleen in Ierland maar in de hele wereld toeslaat.

Hij is onthutst op de vernissage van Agnes haar nieuwe tentoonstelling, contesterende teksten geschreven met haar eigen bloed, ze had als kind bloedarmoede, denkt hij bezorgd.
Na  een etentje met hun dochter in de stad waar Agnes woont, drinkt Maired  water, waardoor  ze een paar dagen later heel erg ziek wordt, ’n  virus dat,  zoals later blijkt veroorzaakt werd door het drinken van besmet water. ’n Groot deel van de bevolking van het stadje wordt ziek,  een waterreservoir is besmet wat enorme problemen meebrengt voor de inwoners, waarvoor geen oplossing gevonden wordt. Er is onvrede, er zijn betogingen. Ook hier speel Agnes ’n rol.

Marcus neemt ziekteverlof om voor zijn vrouw te zorgen. Maired, die nog nooit ziek was, is dagenlang ’n wrak en volledig van hem afhankelijk. Deze episode, waarin hij haar heel liefdevol verzorgt  wordt realistisch en aandoenlijk beschreven.

Maar eindelijk herwint ze wat krachten.  Hij zal met haar oude auto langs de kustweg, naar een apotheek in Westport rijden, om een versterkend tonicum voor haar te halen. Ze vraagt hem om ook appelsap mee te brengen en ze dankt hem:

Blz.246…
   ‘je hebt het goed gedaan
wat gedaan
voor mij zorgen, je hebt goed voor mij gezorgd, dank je wel daarvoor
ja…’  

Hij geniet van de rit naar het stadje die hem even uit het huis haalt, maar wil vlug terug bij Maired zijn:

Blz.249: …
‘het was een prachtige dag
met de zon hoog aan de hemel en de weg die zich voor mij door de blauwe lucht ploegde en verdween in de diepte van de dag aan de voet van Croagh Patrick rechts van mij en de groene zee links, het licht scheen zo klaterhelder van de bergen dat ik het onmiddellijk herkende als een van die spectaculaire dagen waarop de pracht van het hele gebied weer als nieuw is, de harmonie en samenhang van alle schaduwen en kleuren die zich naar de zee bewegen die daar als een spiegel lag helemaal over de baai tot aan Achill-eiland en Mulranny, een dag waarvan je je afvraagt hoe je hem ooit kunt vergeten want dat is wat er gebeurt als je zo vaak de kustweg afrijdt tussen Louisburgh en Westport, mijn ochtendroute naar het werk met de bergen die in een spectrum van blauwe en groene tinten afdalen tot in de ondiepe, door gletsjers uitgeslepen inham van Clew Bay, een weg die mij in de grijze hersencellen gegrift staat en zozeer deel van mij uitmaakt dat ik me soms uitdrukkelijk vermanen moest om alles weer echt te zien, wat ik die dag ook bewust deed om me goed te concentreren en alle bijzonderheden in mij op te nemen…’

De laatste bladzijden leiden tot een aangrijpende en huiveringwekkende climax.

Deze psychologische roman is een intense leeservaring die blijft nazinderen.  

‘Dag der zielen’ werd ook bekroond met de prestigieuze Goldsmiths Prize en behaalde de longlist van de Man Booker Prize 2017.

(Via Google Streetview bezocht ik virtueel deze prachtige streek in het West-Ierse graafschap Mayo, de beschreven stadjes, de berg Croagh Patrick, de kustweg, en  Clew Bay met alle kleine eilandjes ervoor.)

https://www.volkskrant.nl/boeken/mccormack-trakteert-lezer-op-boek-opgebouwd-uit-een-zin~a4544108/

 

 

 

 

 

 

 

Hier moet het zijn – Maggie O’Farrell

Uitgelezen: Hier moet het zijn (2016) van Maggie O’Farrell

Ik las in De Standaard der Letteren van 2 maart 2018 een goede recensie van Kathy Mathys over het recente memoir van Maggie O’Farrell:  ‘Ik ben ik ben ik ben’ (zie link),  (besteld bij mijn favoriete boekhandel). Ondertussen ‘Hier moet het zijn’, een van haar vorige fictieboeken,  meegebracht van de Bib.  Maggie O’Farrell die ik als schrijfster niet kende wist me direct te boeien, haar schrijfstijl spreekt me aan en ik ben van plan ook haar vorige boeken te lezen. Ik heb wel iets met Angelsaksische literatuur.

Motto: Wereld is krankzinniger en nog meer dan we denken,
Onverbeterlijk meervoudig. 
Louis MacNeice, ‘Snow’

De eerste zinnen:
Er is een man.
Hij staat op de trap achter het huis een sigaret te rollen. Het is een typisch wisselvallige dag, de tuin ligt er weelderig en glinsterend bij, de takken zijn zwaar van de regen, die nog steeds valt.
Er is een man en die man ben ik’.

Die man is hoofdpersoon Daniel en het boek gaat  over zijn nogal problematische  leven. Hij is New Yorker, heeft twee kinderen Niall en Phoebe, die hij door een scheiding niet meer ziet, hij woont nu in Ierland, is er gehuwd met Claudette Wells ’n vroegere filmster die wegvluchtte uit de filmwereld er daar verdoken en afgezonderd leeft, ze heeft een zoontje Ari uit een vroegere relatie met filmregisseur Timou, en zij en Daniel hebben twee kleine kinderen, Marithe en Calvin.
Daniel  hoort in een radioprogramma de stem van zijn vroegere grote liefde Nicola, die blijkbaar reeds lang overleden is, wat allerlei zaken in gang zet. Hij vliegt naar New York voor de verjaardag van zijn bejaarde vader, met wie hij nooit ’n goede band had, en besluit ook gebeurtenissen uit het verleden te ontrafelen. Hij zoekt zijn vroegere vriend Todd op met wie hij, in de periode van zijn relatie met Nicola, samen studeerde.

Het boek gaat over relaties, over het huwelijk, over trouw en ontrouw, over trauma’s en spanningen, over elkaar verliezen en proberen elkaar terug te vinden.
Het verhaal is niet chronologisch opgebouwd, de hoofstukken verspringen van heden naar verleden en weer terug, vanuit telkens andere personen, wat extra aandacht vraagt maar mij helemaal niet stoorde, je krijgt inzicht in het leven van de talrijke personages en alle puzzelstukjes vallen stilaan op hun plaats:
Daniel in Donegal, 2010;
Claudette, Londen, 1989, (leert er de Zweedse filmregisser Timou kennen die haar carrière in gang zet);
Niall, San Francisco, 1999  (de relatie tussen Niall, die een huidaandoening heeft,  en zijn vader die dan nog thuis woont);
Phoebe, Fremont, Californië, 2010  (jongere zus van Niall, samen hebben ze na jaren afwezigheid, een ontmoeting met hun vader Daniel);
Veilingcatalogus: Memorabilia Claudette Wells, Londen, 19 juni 2005;
Een telefoontje van Californië naar Donegal, 2010 (van Daniel naar Claudette);
Claudette, New York, 1993 (Claudette als filmster);
Lenny, Los Angelos, 1994 (Lenny, assistent van filmster Claudette Wells)
Marithe, Donegal, 2010;
Todd, de Scottisch Borders, 1986 (Todd,  studiegenoot van Daniel);
Lucas, Cumbria, 1995 (Lucas, broer van filmster Claudette Wells);
Daniel, Sussex, 2010;
Claudette, Goa, India, 1996 (Claudette als filmster);
Teresa, Brooklyn, 1944  (het verhaal van het ongelukkige huwelijk van de moeder van Daniel);
Daniel, Donegal, 2010;
Maeve, Cengdu China, 2003 (Maeve, de vrouw van Lucas en schoonzus van Claudette Wells,  gaat in China een adoptiebaby halen);
Ari, Suffolk, 2010;
Daniel, Brooklyn, 1986;
Daniel, Parijs,  2010;
Nicola en Daniel, Londen, 1986;
Niall, Donegal, 2013;
Claudette en Daniel, Donegal en Londen,2013;
Dalslan, Zweden, 2014 ( interview met filmregisseur Timou, vader van Ari,  over de vroegere verdwijning van zijn partner Claudette Wells);
Lucas, Londen, 2014;
Rosalind, Bolivia, 2015 (Rosalind, toeriste,  ontmoet Daniel en Niall die seismoloog is, op een tocht naar alar de Uyuni, een zoutwoestijn in de Boliviaanse Altiplano, Rosalind geeft Daniel goede raad);
Ari, Calvin en Martihe, Belfast, 2016;
Daniel, Donegal, 2016.

Graag gelezen, mooi gecomponeerd en boeiend boek, het leven zoals het is, met hoogtes en laagtes, met vreugde en verdriet, hier met een hoopvol einde.

https://www.amboanthos.nl/boek/hier-moet-het-zijn/

http://www.kathymathys.nl/maggie-ofarrell-ik-ben-ik-ben-ik-ben-de-standaard/

https://www.rondreis.nl/rondreis-bolivia/salar-de-uyuni/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Contouren – Rachel Cusk

Uitgelezen: Contouren van Rachel Cusk

Had even moeite om me in te nestelen in dit boek door de ongewone verhaalstructuur.
Een jonge vrouw geeft ’n schrijfcursus aan een zomeracademie in Athene, ze voert talrijke mensen op die op haar weg komen en laat ze over zichzelf vertellen, over het huwelijk, over verlangens, over teleurstellingen,  ze observeert, ze luistert, ze weegt af, ze brengt verslag uit.  Het leven zoals het is…
Over haarzelf kom je heel weinig te weten, ze is gescheiden en heeft 2 kinderen.
Door  al die verschillende stemmen krijg je ’n heel scala aan verhalen en gebeurtenissen en heb je het gevoel dat je er deel van uitmaakt,  je bent lezer maar ook luisteraar.
In elk nieuw hoofdstuk laat ze weer andere mensen aan het woord, ’n gastdocent die haar over zijn leven vertelt, de buurman uit het vliegtuig die haar uitnodigt voor ’n boottochtje,  haar cursisten, een dichteres.
En vanuit al deze verhalen geeft ze zichzelf als het ware ’n identiteit.

Heel knap geschreven boek dat me kon boeien.

Van Rachel Cusk las ik ook ‘Nasleep’ over haar scheiding en ‘Transit’

https://www.trouw.nl/home/schrijver-rachel-cusk-lezer-schenk-geen-aandacht-aan-mij-maar-aan-uzelf-~a964a51a/

https://www.tzum.info/2017/03/recensie-rachel-cusk-transit/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wie het mooist valt – Sara Nović

Uitgelezen: Wie het mooist valt van Sara Nović

Eerste zin: ‘In Zagreb begon de oorlog om een paktje sigaretten‘.

Sara Nović, Kroatisch-Amerikaanse schrijfster  (1987) schreef een mooi gecomponeerd en aangrijpend debuut over wat de oorlog met een kind doet: in een klap volwassen worden.
De tienjarige Ana, een jongensachtig meisje, leeft een armoedig maar vrij zorgeloos leventje in Joegoslaviëde, jaren negentig van vorige eeuw, tot de burgeroorlog uitbreekt.
Ze heeft haar vriendje Luka met wie ze ravot en speelt. Door de berichten die ze horen en zien op TV spelen ze ook oorlogje.  Tot alles dichtbij komt, er is wantrouwen tussen Serviërs en Kroaten.  Er komen bombartementen.  Er moet verduisterd worden. Er zijn schuilkelders. Er zijn voedselrantsoenen.  Haar vertrouwde leefwereld wordt ruw verstoord.
Haar kleine zusje is ernstig ziek, de ouders hebben het moeilijk en doen alle moeite om medische hulp te krijgen.
De gebeurtenissen die volgen zijn hartverscheurend en grijpen je naar de keel, je kan er niet onberoerd bij blijven.  Ze tekenen Ana op haar weg naar het volwassen worden.

Het verhaal bevat twee luiken, de kleine Ana, in 1991 als kind in Zagreb in de oorlog, en tien jaar later in 2001,  wanneer ze als Amerikaanse studente terugkeert vanuit New York naar Kroatië, waar ze probeert greep op het verleden te krijgen.

Ik herinner me de Balkanoorlog van de telkens terugkerende beelden op TV, de scherpschutters in verlaten gebouwen. De verwoeste huizen. Het leek ver weg.
Met het verhaal van Ana in ‘Wie het mooist valt’ brengt Sara Nović  de beelden en de wreedheid van die oorlog terug héél dichtbij!

Nooit meer oorlog?

https://www.tzum.info/2017/10/recensie-sara-novic-mooist-valt/

 

 

 

 

 

 

Op weg door de nacht – Ludwig Hohl

Uitgelezen: Op weg door de nacht – Ludwig Hohl

Ludwig Hohl   (1904-1980)  was een Zwitserse Duitstalige schrijver en dichter.

Geerdt Magiels  schreef  in De Standaard der Letteren van 25 augustus 2017 een zeer goede recensie over dit boek, hij schreef: ‘De enige zekerheid is dat je dit soort lectuur niet vaak onder ogen krijgt.’ …’Hij bleef zijn teksten eeuwig polijsten. Als een bergbeklimmer zoekt de Zwitser houvast in zijn zinnen.’
Ludwig Hohl was een zonderling en een eenzaat.
Het piepkleine boekje telt 146 blz. en bevat elf korte miniatuurverhalen, eerder parabels, met als toemaat enkele notities.
Uitgepuurde zinnen die je verrassen.
De schrijver woonde in verschillende landen, meestal in armoede, was ook bergbeklimmer.
In ‘Landschappen’ schrijft hij over Holland, waar hij enkele jaren woonde, met de bergen in zijn gedachten, blz.70-71:
en nu in deze troebele, vochtig-donkere wereld het gebergte – en zijn zuster in de geest de zuidelijke zee – begon op te rijzen,  uit het onzichtbare, geheel van binnenuit (alsof er vroeger alleen maar gezaaid was), nu was er geen verlangen meer dat mij naar het gebergte trok. Ik hoefde mijn ogen maar te sluiten en alles was er.’   Vooral deze laatste zin trof mij,  het besef dat hij  alles in zich heeft,  (zoals mijn levensgezel soms zegt: ‘ik heb de wereld in mijn buik’).
In ‘Late wandeling’ schrijft hij over een bezoek aan het graf van de door hem bewonderde schrijfster Katherine Mansfield, op het kleine kerkhof van Avon, hij staat op het punt weer eens te verhuizen en hij zou liever daar op het kerkhof met Katherine Mansfield wonen, blz. 65:
Ik voelde: hier ben je afgezonderd van de hele wereld. Ik begreep dat ik nog nooit bewust aan een graf had gestaan, dacht dat ik misschien nooit meer aan een graf zou staan. En ik dacht: dit is dus de plek waar je eigenlijk zou moeten wonen. Dit is dus de uiterlijk zichtbare (ook uiterlijk zichtbare) reële plek. Verder kun je op deze wereld niet komen, waar je ook heengaat’.
Het alleenzijn, de eenzaamheid, de dood is nooit ver weg.

Het zijn verhalen die totale aandacht vergen en vragen om herlezen.

Eerder in 2014 werd  zijn veelgeprezen novelle Bergtocht in het Nederlands vertaald.

https://www.tzum.info/2017/06/underground-ludwig-hohl-op-weg-nacht/

http://cobra.canvas.be/cm/cobra/boek/1.1987257

http://theliterarycemetery.blogspot.be/2017/06/katherine-mansfield-1888-1923.html

 

In Extremis – Tim Parks

Uitgelezen: In extremis van Tim Parks

Voor ’n stuk ontgoocheld door dit boek omdat ik ‘De dienares’ en ‘Leer ons stil te zitten’ wel graag las.
Tom Sanders wordt door zijn zus gebeld om vanuit Italië, waar hij met zijn jonge vriendin woont,  terug te keren naar Groot-Brittannië omdat hun moeder stervende is. De moeder was een krachtige persoonlijkheid, gehuwd  met een inmiddels overleden predikant.
De hoofdpersoon Tom Sanders is geobsedeerd  door zijn bekkenbodemklachten, die de auteur ook werkelijk heeft, en die in dit boek uitvoerig aan bod komen.
Het boek verspringt telkens van het sterfbed van zijn moeder naar de scheiding van zijn vrouw na 30 jaar huwelijk, naar zijn nieuwe vriendin die 30 jaar jonger is en bij hem woont in Italië, de onzekerhijd die hij nog voelt over hun relatie. Daartussen is er ook de vrouw van zijn beste vriend die voortdurend belt en zijn hulp vraagt bij problemen met hun zoon. Met deze vriend deelt hij hetzelfde verleden van overspel, ze mailden elkaar hun avonturen.  Maar vooral de bekkenpijnklachten komen telkens terug.  Het eerste hoofdstuk begint trouwens met een congres waar anale massage voor deze klachten aangeprezen wordt en die hij ook laat toepassen.
De gedeeltes over de relatie met zijn moeder in het verleden en haar sterven, over haar lichaam dat het laat afweten, zijn  mooi en ontroerend.
Na de begrafenis vertrekt hij onmiddellijk  naar ’n congres in Berlijn waar hij als linguïst aan deelneemt.
Ik denk dat de schrijver veel van zichzelf in dit boek verwerkt heeft, maar in zijn geheel kwam het me nogal chaotisch over.

http://www.kathymathys.nl/tim-parks-in-extremis-de-standaard/

http://cobra.canvas.be/cm/cobra/boek/1.1307366

De laatste deur – Jeroen Brouwers

Niet uitgelezen: De laatste deur van Jeroen Brouwers

De laatste deur, over zelfmoord bij schrijvers,  verscheen in 1983, deze herziene editie van 2017 is de vijfde druk.

Enkel wat gegrasduind in dit lijvige meesterwerk van Jeroen Brouwers, die overigens ruim vertegenwoordigd is in mijn boekenkast.
Ik las hoofdstukken over Lucrèce Van Hecke, Dirk De Witte, Nanne Tepper, Jotie ’t Hooft, Wim Brands, Joost Zwagerman…
Maar het onderwerp ‘zelfmoord’ was me te somber om het ganse boek te lezen. Zoveel begenadigde mensen die het leven opgeven.
Dit is ook geen boek is om zo maar even te ontlenen bij de Bib, het vraagt tijd en aandacht, er af en toe in lezen, een boek dat je best zelf in je boekenkast hebt.
Maar dan voor de lezer die alle zelfmoorden bij schrijvers beter kan verteren…
Dus De laatste deur gaat grotendeels ongelezen terug naar de Bib.
Van andere boeken van de meester schrijver steeds genoten, als laatste kocht ik ‘Het hout’ over mishandelingen in een kostschool, won de ECI-Literatuurprijs en wordt ook verfilmd.

https://klara.be/jeroen-brouwers-de-laatste-deur

https://www.demorgen.be/cultuur/jeroen-brouwers-het-hout-uitmuntend-gecomponeerd-b9d8280d/

 

Noord – Sien Volders

Uitgelezen: Noord van Sien Volders

Noord is een mooi gecomponeerde debuutroman van de Vlaamse schrijfster Sien Volders.
Een jonge zilversmid Sarah trekt op ’n moeilijk moment in haar leven vanuit Vancouver naar Forty Mile, een afgelegen goudzoekersstadje in het noorden van Canada.
Goud is er niet meer te vinden en er leven enkel nog wat aangespoelden.
Ze logeert er bij Mary, een oudere vrouw die de dorpswinkel en postkantoor uitbaat.
Maar ze vindt er ook de liefde bij muzikant Adam, en samen met zijn vriend Jacob verkennen ze de ruige omgeving.
Ook de mooie beschrijvingen van muziek, van de wilde natuur palmen je in voor het verhaal.
Adam heeft echter  ’n probleem en vertrekt naar Ravens Nook, een dry community.  Jacob vangt haar op en dit leidt tot verwikkelingen in de relatie.
(In de verantwoording schrijft Sien volders dat ze zich voor Ravens Nook baseerde op Old Crow, Yukon Territory, een Vuntut Gwich’in-gemeenschap aan de Porcupine River, zie link.)
Telkens ze terugkeert naar het Noorden ontdekken Mary en Sarah hoeveel raakvlakken ze hebben, vooral hun hang naar vrijheid.
In haar werk heeft ze haar richting gevonden, ze blijft alleen in Vancouver wonen.
Het is een roman die nog blijft nazinderen.

Sien Volders hééft iets met noordelijke en koude streken!

https://www.tzum.info/2017/12/recensie-sien-volders-noord/

https://www.hebban.nl/artikelen/zo-zondag-46-sien-volders

http://www.oldcrow.ca/

Het verhaal van de dienstmaagd – Margaret Atwood

Uitgelezen: Het verhaal van de dienstmaagd van Margaret Atwood

Deze Canadese schrijfster kan me steeds boeien en ik volg haar reeds meer dan dertig jaar, vroeger werk kreeg ’n plaats in mijn boekenkast, haar recentste boeken las ik van de Bib:
-Oryx en Crake
-Het jaar van de vloed
-MaddAdam
-Als laatste het hart

Het verhaal van de dienstmaagd verscheen reeds in 1987, is een dystopische roman die me toen blijkbaar ontging.
Een christelijke beweging heeft binnen de grenzen van de Verenigde Staten de macht gegrepen en sticht de nieuwe Republiek Gilead.
Alle inwoners zijn verplicht volgens de letter van het Oude Testament te leven.
De vertelster is Vanfred die tot de ‘Dienstmaagden’ behoort.  Haar enige functie is zich voort te planten voor de bevelhebbers wiens vrouw kinderloos is.
In afwisselende hoofdstukken reflecteert Vanfred ’s nachts in haar kamer over haar vroegere, gewone leven, vriendinnen, liefde, het lezen van boeken.
Het is een nogal eng, bedreigend verhaal vol angst en terreur en alhoewel jaren voor de religieuze aanslagen geschreven vind ik het ook ergens visionair als je denkt aan het kalifaat, de terreur van IS, de gruwelijke terechtstellingen, de slavinnen.

In 2017 verscheen van Het verhaal van de Dienstmaagd als tiendelige tv-serie The Handmaid’s Tale, waardoor het boek terug volop belangstelling krijgt.

http://www.cuttingedge.be/boekenstrips/verhaal-van-de-dienstmaagd

http://www.elle.nl/lifestyle/films-tv/a566628/de-eerste-trailer-van-the-handmaidens-tale-is-doodeng/