Leonora – Elena Poniatowska

Uitgelezen: Leonora van Elena Poniatowska (2012) Vertaald uit het Spaans door Dorotea ter Horst.

Dit boek las ik aansluitend op Beneden van Leonora Carrington, waarin ze schrijft over haar opname en behandeling in een psychiatrische inrichting in Spanje toen ze begin twintig was. Ik was benieuwd om meer te lezen over het leven van deze bijzondere kunstenares.

De Franse, in Mexico wonende schrijfster Elena Poniatowska benadrukt dat ze geen biografie schreef maar eerder een hommage aan de kunstenares die ze meer dan vijftig jaar kende. Doorgaan met het lezen van “Leonora – Elena Poniatowska”

Advertenties

Beneden – Leonora Carrington

Uitgelezen: Beneden van Leonora Carrington. (2018)

Ik las dit boek door de uitstekende recensie van Alexandra De Vos in De Standaard van 8 juni 2018: ‘Te gek om los te lopen
MEMOIRES – De surrealistische kunstenares Leonora Carrington beschreef haar psychiatrische hellegang.’

Hoe het boek tot stand kwam:

Doorgaan met het lezen van “Beneden – Leonora Carrington”

De vrouw die vluchtte – Anaïs Barbeau-Lavalette

Uitgelezen De vrouw die vluchtte  Anaïs Barbeau-Lavalette  (2018)

Ik las dit boek door een interview van Cathérine Ongenae met de schrijfster in De Morgen Boeken van 2 mei 2018.

De vrouw die vluchtte is  het aangrijpende verhaal van de zoektocht van een kleindochter (de schrijfster), naar haar grootmoeder, haar moeders moeder Suzanne Barbeau-Meloche, die ze nooit gekend heeft.

Het boek is geschreven in de jij-vorm, ze richt zich tot haar grootmoeder,  spreekt haar aan en stelt haar vragen.
Ze probeert haar leven te reconstrueren, zocht daarvoor zelfs hulp van een privédetective.

Suzan Meloche werd in 1926 in Ottawa geboren en overleed er in 2009.

Suzanne Meloche groeit op in de jaren 30, de armoedige crisisjaren, haar moeder krijgt zes kinderen, de vader is leraar, maar raakt zijn werk kwijt.

Suzanne is een leergierig  eigenzinnig en intelligent kind. Ze maakt gedichten.
Als ze achttien is neemt ze deel aan een voordrachtwedstrijd in Montreal die ze wint. Ze verhuist van Ontario naar Quebec

Ze sluit zich aan bij bij de radicale beweging van De Automatisten, een surrealistische kunststroming, onder leiding van Paul-Emile Borduas. Ze komen vanuit het verlangen naar vrijheid op tegen de verstikkende maatschappelijke onderdrukking en ook tegen de beteugeling van de kerk die wil dat de vrouwen veel kinderen krijgen.

De groep De Automatisten ondertekent hiervoor het manifest  Refus global dat op 400 exemplaren zal verspreid worden, maar op het laatste moment trekt zij haar handtekening in.
Het manifest heeft zware gevolgen voor de groep.

Ze huwt met een lid ervan,  Marcel Barbeau en ze krijgen twee kinderen, Manon (Mousse) en Francois.
Er is armoede, Marcel schildert op jute zakken. Later zal hij beroemd worden.  Als zij ’n stukje jute kan bemachtigen schildert ze ook.

Begin jaren vijftig, als haar dochtertje drie is en het zoontje nog ’n baby wil ze de sleur van dit banale leven doorbreken, ze heeft een grote honger naar vrijheid.
‘Haar hart was opgedroogd’, zegt haar kleindochter.
De zussen van Marcel Barbeau nemen het meisje in huis en het jongetje wordt geadopteerd door een begrafenisondernemer. Hij verneemt dit pas veel later. Is nu schizofreen.

Suzanne begint haar zwerftocht die haar in verschillende landen brengt,  New York, Brussel, Engeland. Ze raakt ook betrokken bij de burgerrechtenbeweging. Ze blijft streven naar vrijheid en gelijkheid. Heeft minnaars, ’n minnares.  Na een  abortus en door overdadig drankgebruik moet ze opgenomen worden.
Ze verdwijnt volledig van het artistieke toneel. Heeft weinig werk nagelaten.

Uiteindelijk vindt ze in haar latere leven rust in het boeddhisme.

Manon, de dochter van Suzanne is regisseur en maakte een documentaire, Les enfants de Refus global, waarin ze kinderen van de groep opzoekt en vragen stelt, ze wil weten welke invloed die periode op hun leven had.  Ook haar vader Marcel Barbeau komt aan bod, maar haar moeder,die ook de vraag kreeg eraan deel te nemen, weigerde.
De documentaire vond ik op internet en gaf me een vollediger beeld.

Anaïs Barbeau-Lavalette maakt zich in  De vrouw die vluchtte met heel veel inlevingsvermogen een voorstelling van het leven van haar grootmoeder.
Zo kwam ze, met deze familiegeschiedenis die je niet onberoerd kan laten, die ook moet gezien worden in het licht van die tijdsgeest, een stuk nader tot haar.
Het boek wordt wereldwijd vertaald.

https://www.singeluitgeverijen.nl/querido/boek/de-vrouw-die-vluchtte/

https://fr.wikipedia.org/wiki/Suzanne_Meloche

 

De onschuld van voorwerpen – Orhan Pamuk

Uitgelezen: De onschuld van voorwerpen van Orhan Pamuk. (2012)

Van Nobelprijswinnaar voor Literatuur Orhan Pamuk las ik eerder het prachtige Dat vreemde in mijn hoofd (2016) en De vrouw met het rode haar (2017).

De onschuld van voorwerpen is bedoeld als museumcatalogus en bevat heel veel foto’s en uitleg over zijn Museum of Innocence in Istanbul, geopend in 2012.  Dit museum  bevat alle voorwerpen die in zijn roman Het museum van de onschuld (2009) een rol spelen. In die roman verzamelt het hoofdpersonage Kemal alles wat hem herinnert  aan zijn verloren geliefde Füsum.
Veel van zijn lezers die Istanbul bezoeken, bezoeken ook zijn museum. Doorgaan met het lezen van “De onschuld van voorwerpen – Orhan Pamuk”

Herfst – Karl Ove Knausgård

Uitgelezen: ‘Herfst’ van Karl Ove Knausgård (2016)

Met vroeger werk  van Karl Ove Knausgård  ben ik vertrouwd door de eerste drie delen van zijn reeks ‘Mijn strijd’.

‘Herfst’ is het eerste deel van De vier seizoenen reeks.

Op het schutblad:
Karl Ove en zijn vrouw Linda staan op het punt een vierde kind te krijgen. Het wordt een meisje, ze zal Anne heten. In drie brieven aan zijn ongeboren dochter vertelt Karl Ove hoe robuust het leven is, en hoe mooi. De brieven wisselt hij af met korte, persoonlijke teksten over al wat ons omringt, van kauwgom, vingers en thermosflessen tot bloed, bladeren en eenzaamheid. Samen vormen deze teksten Annes handleiding voor de wereld.’ Doorgaan met het lezen van “Herfst – Karl Ove Knausgård”

Zomer – Karl Ove Knausgård

Uitgelezen: Zomer van Karl Ove Knausgård  – (2017) Vertaald door Sofie Maertens en Maud Jenje. De Geus, Amsterdam. 434 blz.

Met vroeger werk van Karl Ove Knausgård ben ik vertrouwd door de eerste drie delen van zijn reeks ‘Mijn strijd’.

‘Zomer’ is het laatste deel van ‘De vier seizoenen’ reeks, die hij  met ‘Herfst’ begon toen zijn vrouw Linda zwanger was van hun jongste dochter Anne.

Omdat het volop zomert las ik dit  slotdeel eerst.
Maar volgens mij is het boek goed op zichzelf te lezen.

De toon in ‘Zomer’ is de lichter, dan de delen die ik las van ‘Mijn Strijd’.

Het bevat talrijke korte maar boeiende stukjes, die lezen als columns,  waarin hij zijn visie geeft op allerlei onderwerpen zoals: Doorgaan met het lezen van “Zomer – Karl Ove Knausgård”

Hun beloofde land – Ian Buruma

Uitgelezen: Hun beloofde land. Mijn grootouders in tijden van liefde en oorlog (2016) van Ian Buruma, Vert. Arthur Wevers, Atlas Contact.

(Auto)biografieën vind ik steeds boeiend vanwege het tijdsbeeld.

Aan de hand van hun nagelaten brieven beschrijft Ian Buruma een periode uit het leven van zijn grootouders van moederszijde: Bernard Schlessinger en Winifred (Win) Regensburg, beiden eind 19de eeuw in Londen geboren als kinderen van Duits-Joodse immigranten. Doorgaan met het lezen van “Hun beloofde land – Ian Buruma”

Arctisch dagboek – Jelle Brandt Cortius

Uitgelezen : Arctisch dagboek (2014) van Jelle Brandt Corstius.

Ontgoochelend boekje, dit Boekenweekessay 2014, 63 blz. in een uur uit te lezen.

Bracht het mee vanwege o.a. ‘zijn liefde voor Rusland’, zoals vermeld op de kaft, wat me wel wat leek in de periode van het WK voetbal en al het ballengetrappel in Rusland. Maar ook vermeld: ‘de aantekeningen op het schip vormen de basis voor Arctisch dagboek, het persoonlijk verslag van Jelle Brandt Corstius over het reizen per cruise schip.’ Doorgaan met het lezen van “Arctisch dagboek – Jelle Brandt Cortius”