In de schemer fluit de merel – Linda Olsson

Uitgelezen: In de schemer fluit de merel (2014 – Nederlandse vertaling 2017) van Linda Olsson

Motto:

Ik weet niet wat ik liever hoor:
De schoonheid van modulaties
Of de schoonheid van evocaties
De merel als hij fluit
Of juist daarna.

(Wallace Stevens, Dertien wijzen om naar een merel te kijken, Uitgeverij Druksel, 2012,vertaling door Paul Claes)

Drie eenzame mensen wonen in Stockholm in hetzelfde appartementsgebouw. Doorgaan met het lezen van “In de schemer fluit de merel – Linda Olsson”

Advertenties

Rafelen – Sanne Huysmans

Uitgelezen : Rafelen (2017) van Sanne Huysmans.

Deze knappe debuutroman is wel van het mooiste wat ik de voorbije weken las.

Blz. 48: Rafelen is ontwarren, de knopen van het weven loshalen; rafelen is ook verwikkelen, de structuur van het weven weer in chaos storten. Rafelen betekent zowel eenvoudiger maken als compliceren. Ik doe dat vaak, rafelen. Tornen aan wat steek houdt, uitpluizen wat in de war is.

Clara Badisco, een introverte en wereldvreemde jonge vrouw is helemaal van slag wanneer haar geliefde Jacob haar verlaat. Ze hadden de voorbije zes jaar genoeg aan elkaar en vormden een hechte twee-eenheid. Jacob vraagt haar dertig dagen bedenktijd en vertrekt. Doorgaan met het lezen van “Rafelen – Sanne Huysmans”

Als de regen niet valt – Maggie O’Farrell

Uitgelezen: Als de regen niet valt (2013) van Maggie O’Farrell

Maggie O’Farrell is voor mij heerlijk ontspannend lezen, ik las eerder ‘Hier moet het zijn’ en onlangs haar memoir ‘Ik ben ik ben ik ben’.

‘Als de regen niet valt’ is een familiegeschiedenis die ’n viertal dagen beschrijft in het leven van de familie Riordan, een gezin in crisis, tijdens de hittegolf met waterschaarste in de zomer van 1976.
Vreemd weer brengt vreemd gedrag naar boven’, schrijft ze.

De Riordans zijn Ieren die in Londen wonen maar er zich nooit helemaal thuisvoelen. Doorgaan met het lezen van “Als de regen niet valt – Maggie O’Farrell”

Ambulance – Johan Harstad

Uitgelezen: Ambulance (2014) bundel kortverhalen van Johan Harstad

Motto:
moving watching working sleeping
driving walking talking smiling
AIR’

Johan Harstad schreef deze verhalen in 2002 over een periode van zes maanden.

Mijn eerste kennismaking met het werk van deze Noorse schrijver was zijn recentste boek Max, Mischa & het Tet-offensief, goed voor urenlang leesplezier.

‘Ambulance’, bevat elf verhalen, in het nawoord schrijf Johan Harstad dat dit een voor hem erg dierbaar boek is: ‘Ik denk dat de meeste schrijvers ten minste één keer dezelfde ervaring hebben gehad. De ervaring dat een boek zich vanzelf leek te schrijven, dat het gewoon in hun leven binnenkwam…’

Zoals de schrijver zelf ben ik niet echt een ‘fan’ van korte verhalen, al zijn er ’n paar uitzonderingen.  Voor ‘Ambulance’ was ik gewonnen. Doorgaan met het lezen van “Ambulance – Johan Harstad”

Gebrek is een groot woord – Nina Polak

Uitgelezen: Gebrek is een groot woord – Nina Polak

Dit was ’n eerste kennismaking met het werk van deze schrijfster, ik kan dus niet vergelijken met haar eerdere roman ‘We zullen niet te pletter slaan’.

Nynke ‘Skip’ Nauta is matroos en bevaart reeds zeven jaar de zeeën met schipper Lood. Ze brengen jachten van rijke mensen ter bestemming.

Wanneer ze in Cannes Juda de puberzoon van de welstellende Zeno’s ziet, door de draaideuren van een hotel, valt ze bewusteloos. Je weet meteen dat het verleden nog steeds gevoelig ligt.
Maar ze krijgt kort nadien telefoon van de ouders, Juda zag haar op de markt aan een bakkerskraam waar ze voor schipper Lood zijn zoete brood moest halen.  ‘… want  hij heeft het nog minder op mensenmassa’s dan ik.’   Doorgaan met het lezen van “Gebrek is een groot woord – Nina Polak”

De rode stoeltjes – Edna O’Brien

Uitgelezen: De rode stoeltjes – Edna O’Brien

Motto:

‘Een individu is niet opgewassen tegen de geschiedenis.’ – Roberto  Bolaño

‘De wolf heeft recht op het lam.’ De bergkrans (Servische sage)

Op tussenblad:

‘Op 16 april 2012, twintig jaar na het begin van het beleg van Sarajevo door Bosnisch-Servische troepen, werden in de achthonderd meter lange hoofdstraat 11.541 rode stoelen in rijen opgesteld. Eén lege stoel voor elke gedode inwoner tijdens de belegering die 1425 dagen duurde. 643 stoeltjes voor de kinderen die gedood waren door scherpschutters en zwaar geschut vanuit de omliggende bergen.’

Dit was een eerste kennismaking met Edna O’Brien als schrijfster. Haar overige boeken ken ik niet. Doorgaan met het lezen van “De rode stoeltjes – Edna O’Brien”

De beste van alle mogelijke werelden – Riikka Pulkkinen

Uitgelezen: De beste van alle mogelijke werelden (2017) – Riikka Pulkkinen

Dit was mijn eerste kennismaking met deze Finse successchrijfster wiens laatste boek ik, grasduinend, ontdekte in de Bib. Ook ’n beetje verwonderd dat ik nog niets van haar las en nu van plan haar vorige boeken te lezen..

In een recensie van de Volkskrant lees ik ‘net iets te bedacht’, maar voor mij voelde dit niet zo aan. Het is een explosie van schrijftalent! Het verhaal zit boordevol en ze kruipt heel diep in de hoofden van haar personages die met zeer veel inlevingsvermogen zijn uitgewerkt en die je meenemen.

Het boek is ook mooi vertaald.

Er zijn twee verhaallijnen.

Hoofdstukken waarin de moeder van Aurelia vertelt, en waarin beetje bij beetje hun leven uit het verleden ontrafeld wordt. Doorgaan met het lezen van “De beste van alle mogelijke werelden – Riikka Pulkkinen”

Tussen april en september – Tomas Espedal

Uitgelezen: Tussen april en september van Tomas Espedal

De belangrijke Noorse schrijver Tomas Espedal schreef reeds 14 romans doch dit is het eerste boek dat in het Nederlands vertaald werd. Het telt slechts 158 blz. die het verdienen heel traag gelezen te worden.

Motto: Ook dat is een opgave die moed vergt: blijven – Kristian Lundberg

Soms kan een boek zo bijzonder zijn dat het lezen ervan pijn doet. Dit is zo’n boek, je voelt het immense verdriet van de schrijver.

Het boek is opgebouwd uit proza en poëtische notities, de ondertitel is dan ook ‘aantekeningen’.

Het is opgedragen aan zijn moeder die een centrale rol speelde in zijn leven.

Het gaat over verlies, over verdriet, over twijfels, over familie, over een moeder, over aanvaarden.
Het gaat over woorden, over taal, over poëzie, over schrijven.
In proza vertelt de ik-figuur, de schrijver,  over zijn voorouders, zijn grootouders, zijn ouders en zijn jeugd.  Hij zoekt houvast in zijn familiegeschiedenis, maar de centrale figuur is de moeder.
De moeder van de schrijver en zijn ex-vrouw overleden kort na elkaar. Hij blijft alleen achter met zijn 15-jarige dochter:  ‘We hebben gemeen, mijn dochter en ik, dat we allebei onze moeder hebben verloren. Ik mijn moeder in april, zij haar moeder in september.’ Doorgaan met het lezen van “Tussen april en september – Tomas Espedal”

Zwarte bladeren – Maja Wolny

Uitgelezen: Zwarte bladeren van Maja Wolny

Dit is blijkbaar de derde roman van de Poolse schrijfster Maja Wolny, voor mij was het een eerste kennismaking.

Wel hebben we haar eenmaal ontmoet, als een gedreven directeur van het NAVIGO Visserijmuseum, tijdens een tentoonstelling.  Ze nam daar trouwens ontslag om zich volledig aan het schrijven te wijden.

Zwarte bladeren boeit en leest vlot.
Er zijn twee verhaallijnen, de hoofdstukken wisselen af.

Er is de fotografe Julia, in de periode voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog en er is 65 jaar later de historica Weronica in Kielce wiens 10-jarige dochter verdwijnt. Doorgaan met het lezen van “Zwarte bladeren – Maja Wolny”