De melodie – Jim Crace

Uitgelezen De melodie van Jim Crace (2018 )

Van Jim Crace las ik eerder, Een man, een vrouw en de dood en het bejubelde Oogst.

Het verhaal gaat over de bejaarde Alfred Busi, een gewezen chansonnier die in een  vervallen villa aan zee woont, waar hij geboren en opgegroeid is. Een exacte locatie noch tijdstip worden niet vermeld, al lijkt het een Engels kuststadje.

Het thema is eenzaamheid, zijn leven bestaat uit herinneringen na de dood van zijn vrouw Alicia, die hij nog dagelijks mist. Af en toe doet hij nog ’n klein optreden, en in de eregalerij van het stadje zal hij een borstbeeld krijgen. Op de piano staat nog steeds de urne met de as van zijn vrouw, hij praat met haar.

Maar er gebeuren allerlei bevreemdende dingen,  wanneer hij ’s nachts niet kan slapen hoort hij daklozen en dieren die in de afvalbakken snuisteren. Op ’n nacht, wanneer zijn deur niet goed dicht is, scharrelt iemand in zijn voorraadkast, hij wordt aangevallen en gebeten door een mysterieus naakt wezen, waarvan hij overtuigd is dat het een kind, een jongen is, die zich misschien in het aanpalende bos verstopt. Er zijn tandafdrukken zichtbaar. Zijn schoonzus Terina, met wie hij ooit ’n kleine romance had, komt langs en probeert  hem zo goed mogelijk te verzorgen.

Hij moet een tetanusprik krijgen wat hem de stuipen op het lijf jaagt. In de wachtzaal leest hij ook een onthutsend interview van ’n roddeljournalist die zijn woorden nogal aandikte: ‘een overgebleven neanderthaler misschien die zich in het aanpalende Poverbos schuilhoudt’, staat er.
Voor de vervolgprikken laat hij het afweten, waardoor hij bang wordt dat hij hondsdolheid zal krijgen en een afschuwelijke dood sterven.

Zijn gezicht beplakt met pleisters gaat hij naar de onthulling van zijn beeld.

Op de terugweg ontdekt hij aan een uitstalraam de plannen van een projectontwikkelaar, om zijn villa en de identieke villa ernaast te slopen en er appartementen te bouwen. Zijn buren zullen eruit gezet worden.
Hij dwaalt door het park met daklozen en weer wordt hij aangevallen, in het slijk geduwd en in zijn gezicht getrapt. Zijn bezittingen, zelfs zijn schoenen, worden hem afgenomen.
Het is de afschuwelijkste week uit zijn leven.

Voor een laatste optreden dat hij die avond aan een select publiek zou geven haakt hij af en verstopt zich, bevuild en uitgeput, in het donker in zijn huis.
Een punk buurmeisje Lex, komt aan zijn deur kloppen, en bij haar kan hij zijn verhaal kwijt, ze drinken samen een paar flessen van een zoet drankje, de lievelingsdrank van zijn overleden vrouw.

De melodie, dat het laatste boek van Jim Crace zou zijn, een toegift, was voor mij een nogal bevreemdende en fabelachtige leeservaring. De auteur deed de inspiratie ervoor op toen hij in India in een hotel ‘s nachts ook uit zijn slaap gehouden werd door mensen en dieren die zich buiten aan afval tegoed deden.
Daardoor wellicht kon ik de setting en de onwaarschijnlijk gebeurtenissen niet zo goed plaatsen.

https://www.singeluitgeverijen.nl/de-geus/boek/de-melodie/

Advertenties

Dagen van inkeer – A.M. Homes

Uitgelezen:  Dagen van inkeer van A.M.Homes (2018)

A.M. Homes is een controversiele Amerikaanse schrijfster van wie ik zoveel mogelijk wil gelezen hebben.

Eerder las ik: Dit boek redt je leven, Het einde van Alice, De dochter van de minnares, en Vergeef ons, waarmee ze de Women’s Prize for Fiction won.

Als geen ander neemt ze de Amerikaanse mentaliteit, de oppervlakkigheid en hypocrisie op de korrel. Ze fileert de samenleving. Zo ook nu in haar verhalenbundel Dagen van inkeer.

Broer op zondag  gaat over twee broers die elkaar niet kunnen uitstaan, maar toch elk jaar op een zondags strandfeest samenkomen, wat voor de nodige verwikkelingen zorgt.

In het titelverhaal ontmoeten twee oude schoolvrienden elkaar na dertig jaar terug op een congres over genocide. Zij is schrijfster van Holocaustboeken hij is oorlogscorrespondent. Het wordt een intense fysieke en spirituele herontdekking.

In Hallo allemaal gaat werkelijk ALLES, over uiterlijk vertoon, om het pijnlijke verlies van een broertje, dat door een slangenbeet om het leven kwam, niet te voelen. Hilarisch lezen moest de onderlaag niet schrijnend zijn.

In het laatste verhaal Ontsnapt komen dezelfde personen terug aan bod en ontdek je hoe het hen verder vergaat.

De vogeltentoonstelling gaat over een parkietenchatroom, iedereen zit  anoniem op het forum, niemand weet zeker of de ander wel is voor wie hij zich uitgeeft.  Het komt er vooral op neer dat mensen er hun gevoelens in kwijtkunnen.

In De laatste keer dat het fijn was, trekt een man er alleen op uit naar Disneyland, omdat hij er als kind met zijn ouders kwam, en ze kort daarna uit elkaar gingen. Hij probeert die romantische beelden en gevoelens van toen terug op te roepen.

Er zijn ook enkele heel korte, abstracte, surrealistische verhalen, die me niet zo goed lagen en die ook niet lang bijblijven.
Het meest genoten van haar langere verhalen die het dichtst aanleunen bij haar romans.

Een heel Amerikaanse verhalenbundel!

https://www.debezigebij.nl/boeken/dagen-van-inkeer/

De vogels – Tarjei Vesaas

Uitgelezen: De vogels van Tarjei Vesaas (2018)

‘De beste Noorse roman ooit geschreven. Absoluut geweldig, het proza is zo eenvoudig en zo subtiel, en het verhaal is zo aangrijpend dat het tot de grote klassiekers uit de vorige eeuw gerekend kan worden’
Karl Ove Knausgård.

De vogels is een herontdekt meesterwerk uit 1957 van een schrijver die driemaal genomineerd werd voor de Nobelprijs Literatuur.

De roman vertelt over een zomer in het leven van Mattis, een 37-jarige man met een verstandelijke beperking. Voor de dorpsbewwoners is hij ‘de slome’.

Sinds de dood van hun ouders woont hij samen met zijn zus Hege in ’n klein huisje aan de rand van het meer bij de verlaten Noorse bossen. De zus voorziet in hun levensonderhoud met breiwerk. Zij heeft veel geduld en beantwoordt al zijn vragen, probeert hem altijd gerust te stellen, maar soms wordt het haar even moeilijk.
Zij is zijn enige houvast en zijn grootste angst is door haar verlaten te worden.

In alles ziet hij tekens, hij ontdekt een houtsnip die elke avond over hun huis vliegt. In zijn gedachten maakt hij contact met de vogel, ziet in sporen van vogelpootjes boodschappen voor hem, kerft antwoorden terug. Wanneer op ’n avond de houtsnip door een jager doodgeschoten wordt is dit voor hem de voorbode van iets ergs. De vogel wordt onder een platte steen gelegd.

Ook bliksems bij onweer maken hem ontzettend bang, hij heeft daarvoor een speciaal plekje, de buitenplee achter hun huis, want hij hoorde nog nooit dat een bliksem daarop insloeg.

In het dennenbos achter hun huis staan twee espen die er bovenuit steken. Hij weet dat dit voor de dorpsbewoners de Mattis-Hege bomen zijn. Wanneer tijdens zo’n onweer een van de bomen neergebliksemd wordt is dit voor hem een slecht voorteken.  Hij vraagt zich af wie neergebliksemd is, hij of zijn zus.

Als hij die die zomer met zijn gammele boot op het meer roeit en zijn boot water maakt, helpen twee mooie vrolijke meisjes, Anna en Inger, hem om de boot terug naar de oever te slepen. Hij wil dat ze aanmeren dichtbij het dorp zodat hij gezien wordt, het is zijn gloriemoment. Hij droomt en fantaseert over ‘vrouwen’, over ‘stelletjes’.

Hege spoorde hem steeds aan om karweitjes te verrichten bij de boeren in de omtrek, maar telkens bracht hij er niets van terecht. Hij denkt teveel en raakt in de war.
Maar door zijn roeiverhaal oppert  ze dat hij misschien veerman kan worden. De boot wordt opgelapt en éénmaal heeft hij aan de overkant van het meer een klant die overgeroeid wil worden.
Hij neemt de man, Jørgen,  mee naar hun huisje waar hij op de zolderkamer onderdak krijgt voor zijn houthakkerswerk in het bos. Zijn zus bloeit open.

Dit verandert hun leven, hij voelt zich bedreigd en beseft dat hij hiermee zelf zijn ondergang bewerkstelligde, hij piekert en probeert een oplossing te vinden.

Het is een groots, subtiel geschreven en aangrijpend verhaal, vanuit de belevingswereld van de in zichzelf gekeerde Mattis.
Het laat je verstild achter.

De onschuld van voorwerpen – Orhan Pamuk

Uitgelezen: De onschuld van voorwerpen van Orhan Pamuk. (2012)

Van Nobelprijswinnaar voor Literatuur Orhan Pamuk las ik eerder het prachtige Dat vreemde in mijn hoofd (2016) en De vrouw met het rode haar (2017).

De onschuld van voorwerpen is bedoeld als museumcatalogus en bevat heel veel foto’s en uitleg over zijn Museum of Innocence in Istanbul, geopend in 2012.  Dit museum  bevat alle voorwerpen die in zijn roman Het museum van de onschuld (2009) een rol spelen. In die roman verzamelt het hoofdpersonage Kemal alles wat hem herinnert  aan zijn verloren geliefde Füsum.
Veel van zijn lezers die Istanbul bezoeken, bezoeken ook zijn museum. Doorgaan met het lezen van “De onschuld van voorwerpen – Orhan Pamuk”

Klok zonder wijzers – Carson McCullers

Uitgelezen: Klok zonder wijzers van Carson McCullers (2018)

Els van Swol schreef voor Literair Nederland een uitstekende en uitgebreide recensie (link).

Van Carson McCullers las ik eerder het weergaloze Het hart is een eenzame jager en De ballade van het treurige café.
Klok zonder wijzers uit 1961 is haar laatste boek, pas nu vertaald in het Nederlands.

De roman speelt in de jaren vijftig van vorige eeuw in het stadje Milan in het zuiden van de Verenigde Staten. Doorgaan met het lezen van “Klok zonder wijzers – Carson McCullers”

De boekenmoordenaar – Maja Wolny

Uitgelezen: De boekenmoordenaar van Maja Wolny (2018).

Van deze Poolse schrijfster las ik ook haar roman Zwarte bladeren.

De hoofdpersonages in haar eerste thriller zijn Wiktor en Marianna. Beiden zijn, in verschillende periodes, hun land Polen ontvlucht, Wiktor in 1949 met zijn moeder en zus naar Parijs.
Hij is nu een oudere en excentrieke boekhandelaar, heeft in Amsterdam een antiquariaat, gespecialiseerd in Oost-Europese literatuur. Zijn trouwe wekelijkse klant is Marianna. Elke zaterdag komt ze langs, hij is heimelijk verliefd en zijn leven bestaat voornamelijk uit wachten op haar. Verder zijn alleen de boeken zijn meest kostbare bezit.
Marianna vluchtte 20 jaar later met haar ouders uit Polen, stilaan kom je meer te weten over beider verleden en krijg je inzicht in de beladen periodes van de Poolse geschiedenis.
Marianna draagt ook een onnoemelijk groot verdriet uit het verleden mee.

Doorgaan met het lezen van “De boekenmoordenaar – Maja Wolny”

Laatste vrienden – Jane Gardam

Uitgelezen:  Laatste vrienden van Jane Gardam (2018)

Slotdeel van haar schitterende trilogie. Waar het eerste deel Een onberispelijke man over Edward Feathers (Old Filth) ging, het tweede deel Een trouwe vrouw over zijn echtgenote Elizabeth (Betty),  belicht dit laatste deel Terence (Terry) Veneering, de zakelijke rivaal van Feathers, beiden nu reeds overleden.

‘De titanen waren weg. Ze hadden hun laatste strijd gestreden.’
Met deze zin opent het boek waarin je je weer uren kunt nestelen.

De nu 83-jarige Dulcie die als enige nog in de Donheads woont heeft het over een herdenkingsdienst voor Veneering in Temple Church, Fiscal-Smith die er vanuit het noorden naartoe komt en er zoals steeds op rekent dat Dulcie hem logies zal geven.
Isobel Ingholby was er ook en verblijft in het huis van Edward Feathers. Wie erft het huis van Edward Feathers, vraagt Dulcie zich af. Doorgaan met het lezen van “Laatste vrienden – Jane Gardam”

Toekomstig huis van de levende God – Louise Erdrich

Uitgelezen: Toekomstig huis van de levende God van Louise Erdrich

De wereld zoals we die kennen is ten einde gekomen. Er is sprake van een omgekeerde evolutie: planten en dieren reproduceren zich nog wel, maar met als resultaat bevreemdende oerversies van zichzelf. Er gaan geruchten dat ook vrouwen bevallen van een primitievere mensensoort. Als gevolg van repressieve nieuwe wetten worden alle zwangere vrouwen opgepakt door speciale politie-eenheden. Straten krijgen bijbelse namen en buren keren zich tegen elkaar. Terwijl de samenleving langzaam instort, probeert de zwangere Cedar Hawk Songmaker te vluchten en haar biologische ouders te vinden in een indianenreservaat in het noorden van de Verenigde Staten. Opgejaagd door de politie en hun informanten zet ze alles op alles om haar ongeboren kind te beschermen. (flaptekst) Doorgaan met het lezen van “Toekomstig huis van de levende God – Louise Erdrich”

Het Noordwater – Ian McGuire

Uitgelezen: Het Noordwater van Ian McGuire  (2017)

Het Noordwater’ is een roman over de verhouding tussen lichaam en geest en een verhaal over wat de menselijke identiteit nu eigenlijk inhoudt (Kathy Mathys)

Dit is het eerste boek dat ik van deze schrijver las, ik liet me leiden door de lovende recensie van Kathy Mathys voor de Standaard der Letteren van 6 april 2018 (link naar haar site), waarin ze het neerzet als een ijzersterke roman over walvisjagers.

Het Noordwater is inderdaad een ijzingwekkend verhaal. Doorgaan met het lezen van “Het Noordwater – Ian McGuire”

Kerewin – Keri Hulme

Herlezen: Kerewin van Keri Hulme.

Dit succesboek van de Nieuw-Zeelandse schrijfster Keri Hulme las ik voor het eerst in 1985. Na herlezen blijft het boek voor mij nog helemaal overeind. Terug ademloos uitgelezen.

Een kunstenares bouwt voor haarzelf een toren dichtbij de zee en leeft geïsoleerd en vervreemd van haar familie. Ze wil met niemand te maken hebben.

Maar op ’n avond staat ’n jongetje voor haar raam, waarschijnlijk wilde hij inbreken. Hij is uitermate klein en kan niet spreken, maakt gebaren, schrijft briefjes. Vooreerst wil ze niets met hem te maken hebben maar het kind komt telkens terug en er groeit stilaan een band tussen hen. Ze kan met hem communiceren. Doorgaan met het lezen van “Kerewin – Keri Hulme”