M. Vasalis

Van hoofd naar schouder loopt de stille bocht
waarin ik vrede vind, windstille lijn,
grensvlak van weelde en gemis,
de zachte komma, diepe orgelpunt,
waarin ik wonen wil als in een duin.
Lieve lijn.
M. Vasalis (1909-1998)
Advertenties

Mee van de Bib

Laatste wandeling dit jaar naar onze bibliotheek, genoeg boeken mee om het jaar uit te lezen.
Me ditmaal, behalve de autobiografie van Daniel Mendelsohn, beperkt tot reeds gekende schrijvers.

Een pakketje bladwijzers gekregen met inspirerende teksten van Boekenambassadeurs en tekeningen van #grietgriet. Doorgaan met het lezen van “Mee van de Bib”

Oud genoeg om dood te gaan – Barbara Ehrenreich

Uitgelezen: Oud genoeg om dood te gaan van Barbara Ehrenreich, vertaald door Frans van Delft (2018)

Dit boek meegebracht  vanwege een interview met Barbara Ehrenreich in het weekblad Humo.

Barbara  Ehrenreich  is winnaar van de Erasmusprijs 2018. (link)
Ze is journaliste en ook celbiologe, maar ze schrijft vooral over maatschappelijke kwesties. Doorgaan met het lezen van “Oud genoeg om dood te gaan – Barbara Ehrenreich”

Storm – Johanna Kruit

We werden wakker van de wind.
De lucht stond in lichterlaaie.
De wolken stoven de hemel voorbij.
Verjaagd door het grote waaien.

We sprongen uit bed want de wereld liep weg.
We moesten hem in gaan halen.
De vogels vlogen als gekken voorop.
Wij renden om niet te verdwalen.

De bliksem sloeg gaten in de nacht.
Wij lachten om niet te gaan huilen.
Daarna heeft iemand ons vleugels gebracht.
En konden we eindelijk schuilen.

Johanna Kruit

Storm vandaag, Home Sweet Home, alhoewel het hier behoorlijk kraakt en piept…

foto: eigen archief

Iets ter grootte van het universum – Jón Kalman Stefánsson

Uitgelezen: Iets ter grootte van het universum van Jón Kalman Stefánsson, in het Nederlands vertaald door Marcel Otten (2016)

Jón Kalman Stefánsson is een favoriete schrijver.

Las eerder zijn prachtige trilogie Hemel en helHet verdriet van de engelen en Het hart van de mens. Onlangs ook Zomerlicht, en dan komt de nacht, zijn eerste boek maar pas dit jaar vertaald in het Nederlands.

Deze roman vormt een tweeluik met het vroeger gelezen Vissen hebben geen voeten. Doorgaan met het lezen van “Iets ter grootte van het universum – Jón Kalman Stefánsson”

De blauwe kamer – Susan Henderson

Uitgelezen: De blauwe kamer van Susan Henderson – vertaald door Lidwien Biekmann (2011)

Deze Amerikaanse schrijfster was me nog onbekend.

1991 – Een jonge vrouw, Tillie, wordt opgenomen in het ziekenhuis en staat op het punt te bevallen van haar eerste kindje, het zal te vroeg geboren worden.
Haar man is in het buitenland voor zijn werk.
Ze blikt terug op dat jaar in haar leven, toen ze acht was, een periode die die haar blijft achtervolgen. Doorgaan met het lezen van “De blauwe kamer – Susan Henderson”

Notitie – Wisława Szymborska

Leven is de enige manier
om met bladeren begroeid te raken,
op het zand naar adem te happen,
op vleugels proberen op te vliegen;

om hond te zijn
of hem over zijn gladde vacht te aaien;

om pijn te onderscheiden
van alles wat geen pijn is;

om zich in gebeurtenissen te bevinden,
zich in een uitzicht te verbergen,
naar de kleinst mogelijke vergissing te speuren.

Een uitzonderlijke kans
om je even te herinneren
waarover werd gesproken
toen de lamp niet brandde

en om ten minste eenmaal
over een steen te struikelen,
in een of andere regen nat te worden,
je sleutels kwijt te raken in het gras;

en een vonkje in de wind na te kijken;

en zonder ophouden iets belangrijks
niet te weten.

Wisława Szymborska (1923-2012)
Uit: Einde en begin – Verzamelde gedichten
bundel ‘Het moment’ (2002)
vertaling Gerard Rasch.

Want de avond – Anna Enquist

Uitgelezen:  Want de avond van Anna Enquist (2018)

Dit is een vervolgboek op Kwartet  (2014) maar kan afzonderlijk gelezen worden.

Na de gewelddadige gebeurtenissen op de woonboot van Hugo bestaat het Kwartet niet meer, uit elkaar gevallen, ook de hechte band door de muziek is verdwenen.

Vier mensen, Hugo, Heleen, Carolien en Jochem moeten elk op hun manier proberen het trauma te verwerken en hun leven weer op de rails te krijgen. Doorgaan met het lezen van “Want de avond – Anna Enquist”

Jiddish – Judith Herzberg

Mijn vader zong de liedjes
die zijn moeder vroeger zong
later voor mij, die ze half verstond.

Ik zing dezelfde woorden weer
heimwee fladdert in mijn keel
heimwee naar wat ik heb.

Zing voor mijn kinderen
wat ik zelf niet versta
zodat zij later, later?

Voor de rozen verwelkt zijn
drinken wij al het bloemenwater.

Verdrietige intieme taal
het spijt me dat je in dit hoofd
verschrompelde.
Het heeft je niet meer nodig
maar het mist je wel.

Judith Herzberg (1934)
uit: Beemdgras (1968)

Judith Herzberg, graag gelezen dichteres, ontvangt vandaag uit handen van koning Willem-Alexander de Prijs der Nederlandse Letteren .