De buitenjongen – Paolo Cognetti

Uitgelezen: De buitenjongen – Paolo  Cognetti (2013) vertaald in het Nederlands in 2018.

Opdracht:
‘Dit boek is voor Gabriele en Remigio,
mijn leermeesters in de bergen.
En ter nagedachtenis aan Chris Mc.Candless,
mijn inspiratiebron.’

Na het succesvolle De acht bergen (2017) las ik ook De buitenjongen, zijn eerder in 2013 geschreven  boek.

Een dertiger uit Milaan met een writer’s block  ontvlucht de stad en gaat acht maanden, van april tot oktober, in een almhut in de bergen wonen.
Hij voelt zich niet eenzaam. Hij exploreert de omgeving en de natuur en leest boeken. (o.a. Sylvain Tesson  Zes maanden in de Siberische wouden, dat ik ook las.)

Maar ook daar ontmoet hij weer mensen, sluit vriendschap met Remigio, de eigenaar van de almhut, en met Gabriele, om af en toe wijn mee te drinken.

De setting is grotendeels dezelfde als in De acht bergen met terug de overweldigende natuur.
Het verhaal is anders, ingetogener, soberder, filosofischer, maar bevat volgens mij wel de kiem voor zijn roman De acht bergen.
De buitenjongen gaat meer over schrijver zelf.

’n Fragment dat ik heel mooi vond:
‘Woorden
Remigio las van alles, maar met name moeilijke boeken. Dat jaar was het Sartre, Camus en Saramago. Als we aan het wandelen waren, was het verbazend die namen uit zijn mond te horen, onze tegengestelde lezersgeschiedenissen te reconstrueren: ik had op een stedelijk lyceum gezeten, had op een gegeven moment alle intellectuele schrijvers afgezworen en was verslingerd geraakt aan Amerikaanse settliteratuur en roadnovels; hij had alleen middenschool gedaan, was opgegroeid in een bergdorpje en ontdekte nu op veertigjarige leeftijd de klassiekers. Hij vertelde me over zijn eenzame jeugd, een verlegen kind zonder vriendjes. Al snel was hij net als zijn vader in de bouw aan de slag gegaan. Hij vond werken fijner dan school, maar hij was beschouwend van aard en op zeker moment was hij zich bewust geworden van een ernstige beperking: de woorden die hij kende volstonden niet om te zeggen hoe hij zich voelde.’

Terug een mooie leeservaring rijker!

Marnix Verplancke schreef in zijn recensie voor De Morgen: Een mens is nooit alleen, ook niet in zijn eentje in de bergen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s