Census – Jesse Ball

Uitgelezen: Census – Jesse Ball (2018)  ‘Opgedragen aan Adam Ball’

Jesse Ball is een ongewone schrijver, wordt het wonderkind van de Amerikaanse tegendraadse roman genoemd.

Hij schreef  de roman Census voor zijn overleden  broer Adam met het syndroom van Down, dacht dat hij later voor zijn broer zou zorgen.

Een gepensioneerde chirurg en weduwnaar, die niet lang meer te leven heeft, gaat als volksteller op reis met zijn zoon met het syndroom van Down.
Zijn overleden vrouw wilde graag reizen, doch het kwam er niet van.

Alle plaatsen die ze zullen aandoen heeft hij aangeduid  van A tot Z.

Door de zeer ongewone verteltrant geraakte ik nogal moeilijk in het boek. De sfeer doet erg kafkaiaans aan.
Langs afgelegen en weinig bevolkte dorpen komen ze terecht bij allerlei bevreemdende figuren, hij  ondervraagt hen over hun leven en moet hen dan een merkteken geven, een tatoeage op een rib.
Meestal slaapt hij met zijn zoon samen in de auto. Soms leest hij in een boek van Mutter, die een fascinatie heeft voor aalscholvers, De geometrie van het duiken.

Hij vraagt zich steeds meer af waar hij mee bezig is, waar het toe leidt. Hij gaat losser om met de voorschriften, laat zijn zoon helpen.

Op ’n dag komen ze  bij een vrouw die vertelt dat ze ook een dochter had met Down, die erg geliefd was in het dorp:
‘Aan de manier waarop u met hem omgaat, kan ik zien dat u ziet, dat u ziet wat wij gezien hebben, dat ze de wereld precies ervaren zoals wij, en misschien, misschien zelfs in een stralender licht…
en toen ze overleed werd ze gemist’

Maar stilaan gaat het met zijn gezondheid bergaf, soms kunnen ze enkele dagen ergens overnachten.
Een jonge dokter geeft hem medicatie. Hij stelt hem vragen over zijn zoon:
‘Wat gaat u met uw zoon doen? Wat gaat hij doen wanneer u doodgaat?
Er is iemand waar hij naartoe kan – iemand die we kennen. Ik zal hem met de trein terugsturen.’

In afwisselende mooie hoofdstukken vertelt hij over zijn vrouw en hun leven samen, hoe hij haar ontmoette, hoe ze was, over haar humor. Hoe ze droomden over de toekomst.
Zij was vroeger actrice en trad op als clown.
Al die dromen kwamen knarsend tot stilstand toen onze zoon op de dag van zijn geboorte verscheen. Ik wil niet de indruk wekken dat we ongelukkig waren, want dat waren we niet, we waren helemaal niet ongelukkig. Alleen was er een steile muur opgetrokken die ons en ons leven inperkte op specifieke manieren die we van tevoren niet hadden kunnen bedenken. Daarover zei mijn vrouw tegen me: ik denk dat mijn hele voorgaande leven me hiervoor heeft opgeleid.’

Er zijn liefdevolle beschrijvingen van de achteraan in het boek opgenomen foto’s van Adam.

Wel het ongewoonste boek dat ik de laatste tijd las, een bevreemdende maar ook fascinerende leeservaring die de boodschap meegeeft dat ieder mens uniek is in zijn eigenheid, een oproep tot begrip en empathie.
Een mooie manier om dit verlies te verwerken en de last lichter te maken…

Marnix Verplancke schreefin  zijn recensie voor De Morgen : ‘Tegendraads wonderkind verwerkt een pijnlijk verlies in de roman Census’.

Kathy Mathys schreef de recensie voor de Standaard der Letteren.

Vandaag 21 maart Wereld Downsyndroomdag.

Wij volgen ook de prachtige reeks ‘Down the Road‘ op Eén, Dieter Coppens op reis in Zuid-Afrika met zes jonge mensen met deze beperking, alhoewel ‘beperking’?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s