De melodie – Jim Crace

Uitgelezen De melodie van Jim Crace (2018 )

Van Jim Crace las ik eerder, Een man, een vrouw en de dood en het bejubelde Oogst.

Het verhaal gaat over de bejaarde Alfred Busi, een gewezen chansonnier die in een  vervallen villa aan zee woont, waar hij geboren en opgegroeid is. Een exacte locatie noch tijdstip worden niet vermeld, al lijkt het een Engels kuststadje.

Het thema is eenzaamheid, zijn leven bestaat uit herinneringen na de dood van zijn vrouw Alicia, die hij nog dagelijks mist. Af en toe doet hij nog ’n klein optreden, en in de eregalerij van het stadje zal hij een borstbeeld krijgen. Op de piano staat nog steeds de urne met de as van zijn vrouw, hij praat met haar.

Maar er gebeuren allerlei bevreemdende dingen,  wanneer hij ’s nachts niet kan slapen hoort hij daklozen en dieren die in de afvalbakken snuisteren. Op ’n nacht, wanneer zijn deur niet goed dicht is, scharrelt iemand in zijn voorraadkast, hij wordt aangevallen en gebeten door een mysterieus naakt wezen, waarvan hij overtuigd is dat het een kind, een jongen is, die zich misschien in het aanpalende bos verstopt. Er zijn tandafdrukken zichtbaar. Zijn schoonzus Terina, met wie hij ooit ’n kleine romance had, komt langs en probeert  hem zo goed mogelijk te verzorgen.

Hij moet een tetanusprik krijgen wat hem de stuipen op het lijf jaagt. In de wachtzaal leest hij ook een onthutsend interview van ’n roddeljournalist die zijn woorden nogal aandikte: ‘een overgebleven neanderthaler misschien die zich in het aanpalende Poverbos schuilhoudt’, staat er.
Voor de vervolgprikken laat hij het afweten, waardoor hij bang wordt dat hij hondsdolheid zal krijgen en een afschuwelijke dood sterven.

Zijn gezicht beplakt met pleisters gaat hij naar de onthulling van zijn beeld.

Op de terugweg ontdekt hij aan een uitstalraam de plannen van een projectontwikkelaar, om zijn villa en de identieke villa ernaast te slopen en er appartementen te bouwen. Zijn buren zullen eruit gezet worden.
Hij dwaalt door het park met daklozen en weer wordt hij aangevallen, in het slijk geduwd en in zijn gezicht getrapt. Zijn bezittingen, zelfs zijn schoenen, worden hem afgenomen.
Het is de afschuwelijkste week uit zijn leven.

Voor een laatste optreden dat hij die avond aan een select publiek zou geven haakt hij af en verstopt zich, bevuild en uitgeput, in het donker in zijn huis.
Een punk buurmeisje Lex, komt aan zijn deur kloppen, en bij haar kan hij zijn verhaal kwijt, ze drinken samen een paar flessen van een zoet drankje, de lievelingsdrank van zijn overleden vrouw.

De melodie, dat het laatste boek van Jim Crace zou zijn, een toegift, was voor mij een nogal bevreemdende en fabelachtige leeservaring. De auteur deed de inspiratie ervoor op toen hij in India in een hotel ‘s nachts ook uit zijn slaap gehouden werd door mensen en dieren die zich buiten aan afval tegoed deden.
Daardoor wellicht kon ik de setting en de onwaarschijnlijk gebeurtenissen niet zo goed plaatsen.

https://www.singeluitgeverijen.nl/de-geus/boek/de-melodie/

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s