De vrouw die vluchtte – Anaïs Barbeau-Lavalette

Uitgelezen De vrouw die vluchtte  Anaïs Barbeau-Lavalette  (2018)

Ik las dit boek door een interview van Cathérine Ongenae met de schrijfster in De Morgen Boeken van 2 mei 2018.

De vrouw die vluchtte is  het aangrijpende verhaal van de zoektocht van een kleindochter (de schrijfster), naar haar grootmoeder, haar moeders moeder Suzanne Barbeau-Meloche, die ze nooit gekend heeft.

Het boek is geschreven in de jij-vorm, ze richt zich tot haar grootmoeder,  spreekt haar aan en stelt haar vragen.
Ze probeert haar leven te reconstrueren, zocht daarvoor zelfs hulp van een privédetective.

Suzan Meloche werd in 1926 in Ottawa geboren en overleed er in 2009.

Suzanne Meloche groeit op in de jaren 30, de armoedige crisisjaren, haar moeder krijgt zes kinderen, de vader is leraar, maar raakt zijn werk kwijt.

Suzanne is een leergierig  eigenzinnig en intelligent kind. Ze maakt gedichten.
Als ze achttien is neemt ze deel aan een voordrachtwedstrijd in Montreal die ze wint. Ze verhuist van Ontario naar Quebec

Ze sluit zich aan bij bij de radicale beweging van De Automatisten, een surrealistische kunststroming, onder leiding van Paul-Emile Borduas. Ze komen vanuit het verlangen naar vrijheid op tegen de verstikkende maatschappelijke onderdrukking en ook tegen de beteugeling van de kerk die wil dat de vrouwen veel kinderen krijgen.

De groep De Automatisten ondertekent hiervoor het manifest  Refus global dat op 400 exemplaren zal verspreid worden, maar op het laatste moment trekt zij haar handtekening in.
Het manifest heeft zware gevolgen voor de groep.

Ze huwt met een lid ervan,  Marcel Barbeau en ze krijgen twee kinderen, Manon (Mousse) en Francois.
Er is armoede, Marcel schildert op jute zakken. Later zal hij beroemd worden.  Als zij ’n stukje jute kan bemachtigen schildert ze ook.

Begin jaren vijftig, als haar dochtertje drie is en het zoontje nog ’n baby wil ze de sleur van dit banale leven doorbreken, ze heeft een grote honger naar vrijheid.
‘Haar hart was opgedroogd’, zegt haar kleindochter.
De zussen van Marcel Barbeau nemen het meisje in huis en het jongetje wordt geadopteerd door een begrafenisondernemer. Hij verneemt dit pas veel later. Is nu schizofreen.

Suzanne begint haar zwerftocht die haar in verschillende landen brengt,  New York, Brussel, Engeland. Ze raakt ook betrokken bij de burgerrechtenbeweging. Ze blijft streven naar vrijheid en gelijkheid. Heeft minnaars, ’n minnares.  Na een  abortus en door overdadig drankgebruik moet ze opgenomen worden.
Ze verdwijnt volledig van het artistieke toneel. Heeft weinig werk nagelaten.

Uiteindelijk vindt ze in haar latere leven rust in het boeddhisme.

Manon, de dochter van Suzanne is regisseur en maakte een documentaire, Les enfants de Refus global, waarin ze kinderen van de groep opzoekt en vragen stelt, ze wil weten welke invloed die periode op hun leven had.  Ook haar vader Marcel Barbeau komt aan bod, maar haar moeder,die ook de vraag kreeg eraan deel te nemen, weigerde.
De documentaire vond ik op internet en gaf me een vollediger beeld.

Anaïs Barbeau-Lavalette maakt zich in  De vrouw die vluchtte met heel veel inlevingsvermogen een voorstelling van het leven van haar grootmoeder.
Zo kwam ze, met deze familiegeschiedenis die je niet onberoerd kan laten, die ook moet gezien worden in het licht van die tijdsgeest, een stuk nader tot haar.
Het boek wordt wereldwijd vertaald.

https://www.singeluitgeverijen.nl/querido/boek/de-vrouw-die-vluchtte/

https://fr.wikipedia.org/wiki/Suzanne_Meloche

 

Advertenties

Een gedachte over “De vrouw die vluchtte – Anaïs Barbeau-Lavalette

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s