Arctisch dagboek – Jelle Brandt Cortius

Uitgelezen : Arctisch dagboek (2014) van Jelle Brandt Corstius.

Ontgoochelend boekje, dit Boekenweekessay 2014, 63 blz. in een uur uit te lezen.

Bracht het mee vanwege o.a. ‘zijn liefde voor Rusland’, zoals vermeld op de kaft, wat me wel wat leek in de periode van het WK voetbal en al het ballengetrappel in Rusland. Maar ook vermeld: ‘de aantekeningen op het schip vormen de basis voor Arctisch dagboek, het persoonlijk verslag van Jelle Brandt Corstius over het reizen per cruise schip.’

‘Parallelle Jelle’ zoals hij zijn publieke alter ego benoemt, mij bekend door zijn journalistieke TV programma’s vond ik steeds sympathiek. Hij reist heel graag en veel.

In dit boekje kan Jelle vier dagen gratis mee op het cruiseschip MS Discovery, hij zal in Moermansk aan boord komen, mee langs het ruige Kola schiereiland varen en dan door naar de Solovki-eilanden in het midden van de Witte Zee.

Hij zal drie lezingen geven en kan dan deelnemen aan enkele havenbezoeken.
Vlot geschreven en bevat ook mooie zinnen:
Zoals de boeg ritmisch op de golven beukte had het ook wel iets meditatiefs. De golven waren nu een stuk hoger, per slot van rekening was dit de wilde Barentszzee.’

En over een vroegere reis:
‘De Solovki-eilanden heb ik dus nooit bereikt, maar daar heb ik nimmer spijt van gehad. Bij reizen gaat het niet om de eindbestemming, maar om de weg ernaartoe.’

Er staan ook  mooie passages in o.a. over zijn lezing over de Sami, maar verder is het vooral één lange klaagzang over de medepassagiers door wie hij, door zijn bekendheid, voortdurend aangesproken en lastiggevallen wordt.

Zelfs het eten is afschuwelijk, zoutloos voor bejaarden, en niet voldoende. Hij heeft eigenlijk kritiek op alles, zelfs op diegenen die vertellen dat ze naar Zomergasten kijken, die wel ’n complex zullen hebben omdat ze hun bul niet hebben binnengehaald.
…‘Zomergasten is voor dit soort mensen een warm bad. Eindelijk eens de diepte in. Drie uur lang, heerlijk’ roepen ze dan uit. Terwijl ze kennelijk niet eens op de hoogte zijn van de naam van de presentator.

De toon ten opzichte van de passagiers allemaal 60-plussers, dus bejaarden, is voortdurend zó neerbuigend en kwam storend op mij over.

Jelle is introvert en wilde met rust gelaten worden, daar kan ik volledig inkomen, maar dan was het fout deze opdracht aan te nemen.

Geen ‘Lief dagboek’ noch een ‘essay’ en ik kon er ook de humor niet van inzien.

Dan liever de ‘Parallelle Jelle’!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s