Ik nog wel van jou – Elke Geurts

Uitgelezen:  ‘Ik nog wel van jou’ (2017) van Elke Geurts

Elke Geurts zag ik in het TV programma VPRO boeken bij Carolina Lo Galbo.

Na 24 jaar huwelijk zegt man op een dag: ‘Ik hou niet meer van jou’.

‘Ik nog wel van jou’ is een schrijnend en pijnlijk verhaal over een gezin dat uit elkaar valt.

Elke Geurts schreef tijdens die moeilijke periode een column voor het dagblad Trouw. Dit was genoeg materiaal om er nadien een boek uit te halen.

Het boek begint en eindigt met een nulmoment en omvat verder een winter, lente, zomer, herfst en nog een winter, een slopende periode.

‘’Dit is een slecht verhaal, en als ik niet zou proberen de loop ervan te veranderen, er een goed verhaal van te maken of tenminste iets beters, ben ik als schrijver geen knip voor de neus waard. Dat is mijn enige taak.’

Het is vooral een hartverscheurend heel persoonlijk verhaal.

De schrijfstijl is vlot en goed, maar ze is dan ook in de eerste plaats schrijfster, dat was ook  een van de verwijten van man, dat hij zich eenzaam en niet gezien voelde. Dat haar enige plezier het ‘schrijven’ was.  Maar zo voelde zijzelf het zelf niet aan.
Maar ze is eerlijk, ontleedt en fileert hun huwelijk, spaart zichzelf niet. Ze zoekt waar het fout ging. Maar ze is vooral overtuigd van haar eigen gevoelens voor haar man en wil kost wat kost hun huwelijk redden.

‘Op een regenachtige maandagochtend stapten we voor het laatst samen uit bed. Dat wist ik toen nog niet.’

Seizoen na seizoen beschrijft ze heel openhartig de gebeurtenissen, haar hoop en verwachtingen. Een verhaal van aantrekken en afstoten, van angst en woede. Man gaat alleen wonen maar verblijft ook nog veel bij hen thuis voor hun twee meisjes. Er wordt geen beslissing genomen en haar verlangen is dat ze uiteindelijk samenblijven.

Ook haar kinderen hebben er moeite mee, de impact is groot.

‘Loslaten’ valt haar ontzettend moeilijk.

Ze vindt in haar dozen met brieven en herinneringen de jaarboekjes die ze telkens aan haar man gaf:
‘Ik sla willekeurig een deel open en lees: ‘We zullen samen oud worden. Allebei grijs. Eén van ons zal spreken aan het graf van de ander en zeggen: “Ik sta hier wel, maar we nemen toch geen afscheid. Wij nemen geen afscheid.”’

Een boek dat een gevoelige snaar raakt maar ook doet beseffen dat elke scheiding wel raakpunten heeft maar een eigen verhaal kent.

De vorige boeken van Elke Geurts niet gelezen maar ik hoop dat, eens haar leven terug op de rails, ze weer een totaal ander boek schrijft.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

https://www.vpro.nl/boeken/programmas/boeken/2017/19-november.html

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s