Dicht bij het einde, terug naar het begin – Irvin D. Yalom

Uitgelezen:  Dicht bij het einde, terug naar het begin – Memoires van een psychiater (2017) van Irvin D. Yalom

Dit boek kwam op mijn lijst door de recensie van Ranne Hovius in De Morgen van 27/09/2017

De talrijke boeken van deze gerenommeerde Amerikaanse psychiater zijn me niet vertrouwd.

Het is een aangenaam en vlot lezende autobiografie, ‘n boeiende reis door een rijkgevuld leven.

Als kind was hij eenzaam. Zijn ouders waren hardwerkende mensen met een kruidenierszaak in een arme zwarte wijk in Washinghton, beiden joodse immigranten uit een sjtetl in Rusland. Ze wilden hun kinderen, hem en zijn zes jaar oudere zus, een beter leven geven.

Zijn vader was een zeer zwijgzame man, met zijn moeder had hij geen goede band. Hij was beschaamd voor hun armoede. Werd in de buurt uitgescholden voor jodenjong.

Van kinds af aan had hij ’n zwak voor gokspelletjes en dit is zijn leven lang zo gebleven.

De bibliotheek was zijn tweede thuis en als 10-jarige ontleende hij van A tot Z biografieën om zichzelf te ontwikkelen.

Wanneer hij 14 is verhuizen ze naar een betere buurt en zijn leven wordt aangenamer. Hij gaat om met vriendjes en op 15-jarige leeftijd leert hij op ’n feestje Marilyn kennen die later zijn vrouw zal worden. Ze blijven altijd samen, huwen en krijgen vier kinderen.

Hun beider studentenleven komt uitgebreid aan bod, hij gaat voor geneeskunde, later voor psychiatrie en Marilyn voor Franse letterkunde. Ze bouwen allebei een mooie carrière uit, sluiten compromissen. Ze gaan wonen in Palo Alto.
Hij doceert, spitst zich toe op groepstherapie en heeft ook nog ’n eigen praktijk, maar neemt vaak ’n sabbatical in een ander land om zijn boeken te schrijven. Eerst vakliteratuur, later voelt hij de behoefte om romans te schrijven die dan bestsellers worden, zoals Nietzsches tranen, het raadsel Spinoza, etc.

Hij geeft lezingen en wordt gerespecteerd over de ganse wereld.

Wanneer het te hectisch wordt gaat ook hijzelf in therapie.

Veel klinkt voor mij heel Amerikaans, je eigen ‘shrink’ hebben’ is in dat land zo gewoon. Alhoewel in therapie gaan bij ons ook stilaan meer aan bod komt.

(En terzijde, ik laat me ook graag inspireren door de boeken van de hier gewaardeerde en bezielde psychiater Dirk De Wachter).

Van in zijn jeugd was er de behoefte aan een mentor, pas later beseft hij dat zijn vrouw wel degelijk een mentor was.

Ontroerend is hoe openhartig hij alles aan bod laat komen, ook de dingen waar hij spijt van heeft, dat hij niet meer met zijn zwijgzame vader heeft gepraat.
Over de dood van zijn zus, terwijl hij aan dit boek schreef, hoe volledig overstuur hij raakte op haar begrafenis.

Nu hij zelf 85 is en worstelt met de ouderdom, zijn angst voor de dood en probeert daarmee om te gaan. Maar ook het besef dat dit zijn laatste boek zal zijn.

‘Ik herken vertrouwde gezichten maar de namen verdwijnen in het niet.’ …’Vergeten sleutels, brillen Iphones, telefoonnummers en niet meer weten waar ik mijn auto heb geparkeerd, dat is inmiddels dagelijkse kost.’

Hij citeert een regel van Dickens:

Want nu ik langzaam het einde nader en de cirkel bijna rond is kom ik steeds dichter bij het begin’.

https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/irvin-yalom-blikt-in-goed-leesbare-autobiografie-terug~b5655fda/

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s