In de schemer fluit de merel – Linda Olsson

Uitgelezen: In de schemer fluit de merel (2014 – Nederlandse vertaling 2017) van Linda Olsson

Motto:

Ik weet niet wat ik liever hoor:
De schoonheid van modulaties
Of de schoonheid van evocaties
De merel als hij fluit
Of juist daarna.

(Wallace Stevens, Dertien wijzen om naar een merel te kijken, Uitgeverij Druksel, 2012,vertaling door Paul Claes)

Drie eenzame mensen wonen in Stockholm in hetzelfde appartementsgebouw.

Elisabeth die er pas woont is depressief en sluit zich op in haar nauwelijks gemeubeld appartement, ze komt niet meer buiten.

In haar nachtmerries is er is de Vrouw in het Groen die haar helemaal naar beneden haalt:
Ze kon zich niet herinneren wanneer ze de Vrouw in het Groen voor het eerst had ontmoet. Het leek wel of ze er altijd was geweest, in de duisternis achter de werkelijkheid. Als klein kind was de dreiging zo erg dat zelfs het geringste vermoeden van naderende koorts haar volledig had verlamd.’

Elias, die niet kan lezen wegens dyslexie, kan zijn gevoelens uitdrukken via tekeningen. Hij is een talentvol illustrator.

Er wordt een pakketje voor Elisabeth verkeerd bezorgd bij Elias, ze hebben dezelfde familienaam.

Daar ze voor niemand de deur opent zet hij het pakje aan haar deur.
Ze bedankt hem door uit haar talrijke onuitgepakte dozen met boeken ‘Brieven aan een jonge dichter’ van Rainer Maria Rilke, aan zijn deur te leggen.

Maar hij kan het niet lezen, tekent een merel met een gebroken vleugel, en stopt die in het boek dat hij teruglegt aan haar deur.
Omdat ze in de tekening zichzelf herkent is ze zeer van streek.
Want ergens tussen haar boeken ligt ’n script ‘Gebroken vleugels’, dat bedoeld was voor een film.

Otto woont er reeds 15 jaar sinds de dood van zijn vrouw met wie hij een koele relatie had. Hij houdt ervan, wanneer de merel terug is, naar zijn gezang te luisteren.
Hij had vroeger een antiquariaat en nu staat ook zijn flat staat vol met boeken.

Sinds hij weet dat Elias dyslexie heeft, leest hij hem boeken voor en eenmaal per week nodigt hij hem uit voor een gezamenlijk avondmaal.

Elias wordt, wegens zijn seksuele geaardheid, door een groep in elkaar geslagen. Elisabeth hoort hem kermen beneden aan de deur, wat haar ertoe aanzet naar buiten te komen.
Samen met Otto zorgen ze voor een ambulance zodat hij opgenomen wordt in het ziekenhuis.

Omdat hij Elisabeth verder nooit buiten ziet zet Otto boodschappen aan haar deur. Als dank geeft ze hem ‘Een getuigenis’ van Joan Didion.

Stilaan trekt Otto Elisabeth zijn leven binnen, hij nodigt haar uit voor wandelingen, voor een lunch.  Ze praten over het boek van Didion dat ze hem gaf:
Ik heb het boek dat ik van jou heb gekregen met grote belangstelling gelezen. Maar ik heb het nooit erg zinvol gevonden om over de inhoud van boeken te discussiëren. Op de een of andere manier vind ik het prettiger de ervaring te zien als iets tussen mij en de auteur’
…’ Nee, zelfs dat niet eens’, zei hij tenslotte. ‘De auteur doet er niet toe. Het gaat allemaal om de tekst. Om mij en de tekst. Hoe andere mensen die ervaren is hun zaak. En de bedoeling van de auteur is zijn zaak. Ik lees ook nooit recensies.’

Hij geeft haar op zijn beurt De Weerwolf van Axel Sandemose.  Waarvan zij zegt:
‘Ik heb me niet in het verhaal herkend – niet in het verhaal op zich. Maar wel iets wat er bovenuit stijgt. Iets diep menselijks. In hoe moeilijk het is om ons leven ten volle te leven…’

Na zijn ontslag uit het ziekenhuis wordt de tekening van Elias de aanzet voor een nieuwe graphic novel. Een goede vriendin schrijft altijd zijn teksten, maar voor de teksten bij ‘Gebroken Vleugels’ heeft ze geen tijd, daarom vraagt hij dit aan Elisabeth.
Zij is hierdoor zo onthutst vanwege haar eigen verleden en geeft hem haar script. Ze weet dat Elias het niet kan lezen en dit aan Otto zal vragen.

Wanneer hij dit van Elias krijgt kan hij haar verleden begrijpen.
Ze was een beroemde actrice, gehuwd met een Franse regisseur, voor zijn nieuwe film gebruikte hij echter niet haar script, hij verliet haar en haar wereld stortte in elkaar, ze kwam terug naar Zweden wonen. Ze heeft de ontrouw van haar man nooit verwerkt.

Toch komen Otto en Elisabeth nader tot elkaar, Otto is helemaal in haar ban, ze krijgen een relatie.

Ook Elias leert ’n Franse vriend kennen die voor de zomervakantie naar Zweden komt.

Otto nodigt hen allemaal uit voor een vakantieweek op het eilandje Ekholmen waar hij mag verblijven in het zomerhuis van zijn vriend Ake.

Maar Elisabeth is bang en zegt dat het beangstigend is om gelukkig te zijn.

En daar, ’s nachts in Ekholmen, is de Vrouw in het Groen er weer die haar uitnodigt…
Een verontrustend open einde, maar door de verschillende boeken die aangehaald worden en de ‘Vrouw in het Groen’ kun je wel conclusies trekken.

Na haar vorige boek ‘Astrid en Veronica, toch gemengde gevoelens bij ‘In de schemer fluit de merel’.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s