Sterven, een levensverhaal – Cory Taylor

Uitgelezen: Sterven, een levensverhaal van Cory Taylor. (1955-2016)
Dit kleine boekje heeft me echt ontroerd.  Het stond op mijn lijst door de recensie van Kathy Mathys in De Standaard der Letteren d.d. 7 april 2017.
Het is ’n moedige getuigenis over haar ziekte en naderende dood.
Ze schrijft over haar schrik, haar angsten en emoties, hoe ze een poeder kocht om haar leven in het uiterste geval, zonder enige hulp, zelf te beëindigen, in Australië is geen euthanasiewet. Ze verwijst expliciet naar landen als België en Nederland, waar deze mogelijkheid wel bestaat.
Na een eerste melanoom in haar knie en behandelingen werden haar nog ’n tiental relatief goede jaren gegund tot, na nog een hersenoperatie, de kanker helemaal uitgezaaid was.
Er wordt hulp geboden van een psychologe en een boedhistische non met wie ze een goede band krijgt. Zijzelf is niet gelovig en dit levert pittige gesprekken op.
Ze is fier over haar loopbaan, eerst als scenarioschrijfster, maar eigenlijk wilde ze altijd al boeken schrijven en kreeg dit ook voor mekaar, voor ‘Me And Mr. Booker‘  kreeg ze  de Commonwealth Book Prize, Pacific Region 2012 en ’n paar jaar nadien publiceerde ze My Beautiful Enemy.

Ze vertelt over haar man Shin en hun twee zonen.  Over haar liefde voor Japan en het dorp Arita waar ze ook gedeeltelijk wonen, waarnaar Shin waarschijlijk terug zal gaan:
Ik zei tegen de non dat Shin, die schilder is, had besloten naar Arita te verhuizen omdat het hem een mooi idee leek op porcelein te schilderen in plaats van op vergankelijk materiaal zoals papier of doek. Arita ligt bezaaid met porceleinscherven, waar je ook kijkt’
Blz. 48 Sterven, een levensverhaal

Haar familie komt ruim aan bod, het opgroeien met ’n moeilijke vader die piloot was en het steeds verhuizen naar andere plaatsen,  haar ouders die scheidden na 30 jaar huwelijk, de  soms knellende familiebanden. Haar  beide ouders waren dement toen ze stierven, dit zal me toch bespaard blijven denkt ze.

Wat ze zal missen: blz. 53-54:
Het kort antwoord op de vraag wat ik het meest zal missen is Shin, de man met wie ik eenendertig jaar ben getrouwd, en de gezichten van mijn kinderen.
Het lange antwoord is de wereld en alles wat erbij hoort: de wind, de zon, de regen, de sneeuw en alles eromheen. Ook zal ik het missen dat ik er niet ben om te zien wat er komen gaat, hoe de dingen verder gaan, of het leven van mijn kinderen net zo gelukkig zal zijn als het mijne.
Maar het sterven zal ik niet missen. Dat is verreweg het zwaarste wat ik ooit gedaan heb, en ik zal blij zijn als het voorbij is.’

Cory Taylor werd 61 jaar en stierf in 2016 kor na de publicatie van dit boek, een mooi en verstillend memoir.

‘Een secure en ontroerende memoir over de willekeur van familie, een bewonderenswaardig intellectueel antwoord op de willekeur van leven en dood. We mogen allemaal hopen dat we zo levendig kunnen terugkijken en zo nadenkend vooruit, als we zover zijn.’
Julian Barnes

‘Dit kleine krachtige boek biedt een zuiver contact met het einde van het leven: met moed en een helder hoofd zoekt de auteur woorden om ons naar stilte te leiden.’
Hilary Mantel

http://www.standaard.be/cnt/dmf20170406_02821594

http://www.smh.com.au/comment/obituaries/cory-taylor-miles-franklinnominated-novelist-whose-last-work-was-dying-a-memoir-20160708-gq1duc.html

 

Advertenties

Een gedachte over “Sterven, een levensverhaal – Cory Taylor

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s