Mee van de Bib

Bibliotheekbezoek en een deugddoende wandeling, de zee lag toegedekt onder ’n laag mist.

Zes boeken ontleend voor vele uren leesplezier:

  • De familie Mann – Tilmann Lahme (Biografie over Nobelprijswinnaar Thomas Mann, zijn vrouw en zijn kinderen)
  • Het verborgen leven van bomen – Peter Wohlleben (succesboek over wat bomen voelen en hoe ze communiceren met elkaar)
  • Hoe lees ik? – Lidewijde Paris (door de goede recensie die ik las op de blog van https://jkleest.nl/?s=Lidewij+ )
  • Wie het mooist valt – Sara Nović  (roman over de Joegoslavische Burgeroorlog)
  • In extremis – Tim Parks  (ik las ook De dienares en Leer ons stil te zitten van deze schrijver)
  • Op weg door de nacht –  Ludwig Hohl (kreeg een zeer goede recensie van Geerdt Magiels in De Standaard 25 augustus 2017)

 

Advertenties

De zee

De zee is een buik vol embryo’s
vol  roeivoetigen,  kopvoetigen, veelvoetigen
vol voeten die ’t lopen nog leren moeten,
niet verder zijn dan sierlijk bewegen van vinnen
(gedagwuiven is een restje van zwembeginnen)

de zee is een moeder van koningen,
van zeepaardjes en malle ponen
Van wieren is het oudste bewegen van leven
Elk gebaar dat we namen gegeven
van strelen, protest, van vechten en vreten
is buiten onszelf bestuurd,
in af- en aanstromend water,
hetzelfde van vroeger gebleven.

Dick Hillenius

 

De laatste deur – Jeroen Brouwers

Niet uitgelezen: De laatste deur van Jeroen Brouwers

De laatste deur, over zelfmoord bij schrijvers,  verscheen in 1983, deze herziene editie van 2017 is de vijfde druk.

Enkel wat gegrasduind in dit lijvige meesterwerk van Jeroen Brouwers, die overigens ruim vertegenwoordigd is in mijn boekenkast.
Ik las hoofdstukken over Lucrèce Van Hecke, Dirk De Witte, Nanne Tepper, Jotie ’t Hooft, Wim Brands, Joost Zwagerman…
Maar het onderwerp ‘zelfmoord’ was me te somber om het ganse boek te lezen. Zoveel begenadigde mensen die het leven opgeven.
Dit is ook geen boek is om zo maar even te ontlenen bij de Bib, het vraagt tijd en aandacht, er af en toe in lezen, een boek dat je best zelf in je boekenkast hebt.
Maar dan voor de lezer die alle zelfmoorden bij schrijvers beter kan verteren…
Dus De laatste deur gaat grotendeels ongelezen terug naar de Bib.
Van andere boeken van de meester schrijver steeds genoten, als laatste kocht ik ‘Het hout’ over mishandelingen in een kostschool, won de ECI-Literatuurprijs en wordt ook verfilmd.

https://klara.be/jeroen-brouwers-de-laatste-deur

https://www.demorgen.be/cultuur/jeroen-brouwers-het-hout-uitmuntend-gecomponeerd-b9d8280d/

 

Noord – Sien Volders

Uitgelezen: Noord van Sien Volders

Noord is een mooi gecomponeerde debuutroman van de Vlaamse schrijfster Sien Volders.
Een jonge zilversmid Sarah trekt op ’n moeilijk moment in haar leven vanuit Vancouver naar Forty Mile, een afgelegen goudzoekersstadje in het noorden van Canada.
Goud is er niet meer te vinden en er leven enkel nog wat aangespoelden.
Ze logeert er bij Mary, een oudere vrouw die de dorpswinkel en postkantoor uitbaat.
Maar ze vindt er ook de liefde bij muzikant Adam, en samen met zijn vriend Jacob verkennen ze de ruige omgeving.
Ook de mooie beschrijvingen van muziek, van de wilde natuur palmen je in voor het verhaal.
Adam heeft echter  ’n probleem en vertrekt naar Ravens Nook, een dry community.  Jacob vangt haar op en dit leidt tot verwikkelingen in de relatie.
(In de verantwoording schrijft Sien volders dat ze zich voor Ravens Nook baseerde op Old Crow, Yukon Territory, een Vuntut Gwich’in-gemeenschap aan de Porcupine River, zie link.)
Telkens ze terugkeert naar het Noorden ontdekken Mary en Sarah hoeveel raakvlakken ze hebben, vooral hun hang naar vrijheid.
In haar werk heeft ze haar richting gevonden, ze blijft alleen in Vancouver wonen.
Het is een roman die nog blijft nazinderen.

Sien Volders hééft iets met noordelijke en koude streken!

https://www.tzum.info/2017/12/recensie-sien-volders-noord/

https://www.hebban.nl/artikelen/zo-zondag-46-sien-volders

http://www.oldcrow.ca/

Het verhaal van de dienstmaagd – Margaret Atwood

Uitgelezen: Het verhaal van de dienstmaagd van Margaret Atwood

Deze Canadese schrijfster kan me steeds boeien en ik volg haar reeds meer dan dertig jaar, vroeger werk kreeg ’n plaats in mijn boekenkast, haar recentste boeken las ik van de Bib:
-Oryx en Crake
-Het jaar van de vloed
-MaddAdam
-Als laatste het hart

Het verhaal van de dienstmaagd verscheen reeds in 1987, is een dystopische roman die me toen blijkbaar ontging.
Een christelijke beweging heeft binnen de grenzen van de Verenigde Staten de macht gegrepen en sticht de nieuwe Republiek Gilead.
Alle inwoners zijn verplicht volgens de letter van het Oude Testament te leven.
De vertelster is Vanfred die tot de ‘Dienstmaagden’ behoort.  Haar enige functie is zich voort te planten voor de bevelhebbers wiens vrouw kinderloos is.
In afwisselende hoofdstukken reflecteert Vanfred ’s nachts in haar kamer over haar vroegere, gewone leven, vriendinnen, liefde, het lezen van boeken.
Het is een nogal eng, bedreigend verhaal vol angst en terreur en alhoewel jaren voor de religieuze aanslagen geschreven vind ik het ook ergens visionair als je denkt aan het kalifaat, de terreur van IS, de gruwelijke terechtstellingen, de slavinnen.

In 2017 verscheen van Het verhaal van de Dienstmaagd als tiendelige tv-serie The Handmaid’s Tale, waardoor het boek terug volop belangstelling krijgt.

http://www.cuttingedge.be/boekenstrips/verhaal-van-de-dienstmaagd

http://www.elle.nl/lifestyle/films-tv/a566628/de-eerste-trailer-van-the-handmaidens-tale-is-doodeng/

Winter

winter. je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.

en toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zo lang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
zo lang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck
uit: Zolang er sneeuw ligt.
Brugge: Orion. 1975

De aanklacht – Bandi

Uitgelezen: De aanklacht van Bandi – Verboden verhalen, uit Noord-Korea gesmokkeld.

Bandi is niet de echte naam van de schrijver, hij bekleedt nog een functie binnen het systeem.
In het nawoord wordt uitgelegd hoe de verhalen via via het land uitgesmokkeld werden en in Zuid-Korea gepubliceerd.

De bundel bevat zeven schrijnende, aangrijpende verhalen die allen getuigen van:
-dictatuur
-angst
-repressie
-armoede
-honger
-spanning
-onvrijheid
-onrecht
-verplicht lachen maar vanbinnen huilen…

Ik las vroeger ‘Vlucht uit kamp 14′ van Blaine Harden, over de gruwelen in de kampen, hij kon ontsnappen en het navertellen.
Dit gaat over het  leven van gewone mensen die geen stem hebben, in een onwezenlijke wereld die wij ons niet kunnen voorstellen, voortdurend bespioneerd en in de gaten gehouden worden.
Noord-Korea komt tegenwoordig vaak in het nieuws door de onenigheid tussen Trump en Kim Jong-un over raketten, de bevolking zelf is hier slachtoffer van.
Nu is er ook de deelname aan de Olympische Winterspelen in Zuid-Korea, de uitnodiging aan de president van Zuid-Korea voor een bezoek aan Noord-Korea brengt misschien ’n kleine opening.

https://www.amboanthos.nl/boek/de-aanklacht/

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/09/22/in-noord-korea-wonen-ook-mensen-13095586-a1574383

Zee

Zeker zijn wij ooit door zee bedacht
om als lukraak zwervende sponzen
met niets anders dan zee gevuld
in haar opdracht dit land te verkennen.

En gaat ons denken, praten, schrijven
onhoudbaar alle kanten op als het tintelende,
flikkerende, watervlugge, soms als het
zachte, raadselachtige klotsen en borrelen

aan de voet van verweerde staketsels.
Keren we daarom telkens weer hunkerend
naar waar ze niet ophoudt met fluisteren.
Lijkt het alleen of we haar niet langer verstaan.

Marc Tritsmans
uit: Warmteleer – Uitg. Lannoo 2005

 

Sterven, een levensverhaal – Cory Taylor

Uitgelezen: Sterven, een levensverhaal van Cory Taylor. (1955-2016)
Dit kleine boekje heeft me echt ontroerd.  Het stond op mijn lijst door de recensie van Kathy Mathys in De Standaard der Letteren d.d. 7 april 2017.
Het is ’n moedige getuigenis over haar ziekte en naderende dood.
Ze schrijft over haar schrik, haar angsten en emoties, hoe ze een poeder kocht om haar leven in het uiterste geval, zonder enige hulp, zelf te beëindigen, in Australië is geen euthanasiewet. Ze verwijst expliciet naar landen als België en Nederland, waar deze mogelijkheid wel bestaat.
Na een eerste melanoom in haar knie en behandelingen werden haar nog ’n tiental relatief goede jaren gegund tot, na nog een hersenoperatie, de kanker helemaal uitgezaaid was.
Er wordt hulp geboden van een psychologe en een boedhistische non met wie ze een goede band krijgt. Zijzelf is niet gelovig en dit levert pittige gesprekken op.
Ze is fier over haar loopbaan, eerst als scenarioschrijfster, maar eigenlijk wilde ze altijd al boeken schrijven en kreeg dit ook voor mekaar, voor ‘Me And Mr. Booker‘  kreeg ze  de Commonwealth Book Prize, Pacific Region 2012 en ’n paar jaar nadien publiceerde ze My Beautiful Enemy.

Ze vertelt over haar man Shin en hun twee zonen.  Over haar liefde voor Japan en het dorp Arita waar ze ook gedeeltelijk wonen, waarnaar Shin waarschijlijk terug zal gaan:
Ik zei tegen de non dat Shin, die schilder is, had besloten naar Arita te verhuizen omdat het hem een mooi idee leek op porcelein te schilderen in plaats van op vergankelijk materiaal zoals papier of doek. Arita ligt bezaaid met porceleinscherven, waar je ook kijkt’
Blz. 48 Sterven, een levensverhaal

Haar familie komt ruim aan bod, het opgroeien met ’n moeilijke vader die piloot was en het steeds verhuizen naar andere plaatsen,  haar ouders die scheidden na 30 jaar huwelijk, de  soms knellende familiebanden. Haar  beide ouders waren dement toen ze stierven, dit zal me toch bespaard blijven denkt ze.

Wat ze zal missen: blz. 53-54:
Het kort antwoord op de vraag wat ik het meest zal missen is Shin, de man met wie ik eenendertig jaar ben getrouwd, en de gezichten van mijn kinderen.
Het lange antwoord is de wereld en alles wat erbij hoort: de wind, de zon, de regen, de sneeuw en alles eromheen. Ook zal ik het missen dat ik er niet ben om te zien wat er komen gaat, hoe de dingen verder gaan, of het leven van mijn kinderen net zo gelukkig zal zijn als het mijne.
Maar het sterven zal ik niet missen. Dat is verreweg het zwaarste wat ik ooit gedaan heb, en ik zal blij zijn als het voorbij is.’

Cory Taylor werd 61 jaar en stierf in 2016 kor na de publicatie van dit boek, een mooi en verstillend memoir.

‘Een secure en ontroerende memoir over de willekeur van familie, een bewonderenswaardig intellectueel antwoord op de willekeur van leven en dood. We mogen allemaal hopen dat we zo levendig kunnen terugkijken en zo nadenkend vooruit, als we zover zijn.’
Julian Barnes

‘Dit kleine krachtige boek biedt een zuiver contact met het einde van het leven: met moed en een helder hoofd zoekt de auteur woorden om ons naar stilte te leiden.’
Hilary Mantel

http://www.standaard.be/cnt/dmf20170406_02821594

http://www.smh.com.au/comment/obituaries/cory-taylor-miles-franklinnominated-novelist-whose-last-work-was-dying-a-memoir-20160708-gq1duc.html

 

De chemie van de ziel

De oudste geleerden al dachten dat
wij worden bewoond door de ziel

ergens moest ons lichaam zijn wat
het was maar dat tegelijkertijd ook niet zijn
iets onvoorstelbaars anders

harde wetenschap heeft nu laten zien
dat dit inderdaad zo is

met de mooiste machines is er gekeken
waar en wanneer onze moleculen veranderen
in zoiets vluchtigs als bijvoorbeeld
een gelukkige herinnering,

en waar en wanneer die herinnering
weer in de moleculen verdwijnt
op dezelfde plek op hetzelfde moment

en jawel: de beeldschermen bleven leeg
en de printers zwegen – duidelijker
bewijs is er niet.

Rutger Kopland
Uit: Over het verlangen naar een sigaret, 2001